6 mei 2008

Dag iedereen,

Tommy maakt het uitstekend!

Sinds hij terug in Gent is gaat hij weer goed vooruit. Hier krijgt hij intensieve therapie en die loont. Hij stapt al heel wat stabieler en zijn stem kan hij stukken beter gebruiken. Zijn zicht is nog steeds een vraagteken, alhoewel Tommy soms beweert dat hij duidelijk kan zien. Hij zegt dat dit met momenten is. Vooral als hij uitgerust is, als hij moe is gaat het moeilijker. Binnenkort gaan de dokters een functionele MRI doen om te bekijken hoe die hersenfuncties nu precies werken. Dan krijgen we ook wat meer duidelijkheid over Tommy’s toekomst.

Afgelopen weekend is Tommy weer naar huis gekomen, lekker thuis bij Vicky en de kindjes. Tommy heeft de weekends echt nodig om terug op krachten te komen. Dat is nodig want de therapie vraagt enorm veel van hem. Maar hij is er wel super voor gemotiveerd.

Vorige donderdag heb ik samen met hem voor de eerste keer deze blog overlopen. We zijn om acht uur gestart met lezen (ik moest echt ALLES lezen van hem) en tegen half twaalf waren we klaar. Ik was een beetje bang dat de verpleging wat boos zou zijn, maar eigenlijk waren ze ons goed gezind. Er waren niet zo veel patiënten op de afdeling omdat ze in weekend waren dus stoorden we eigenlijk niemand. Om middernacht heb ik Tommy in zijn bed geholpen nadat hij zelf zijn schoenen, sokken en t-shirt had uitgedaan. Tegen kwart over één was ik thuis. Het was voor mijn stem wel vermoeiend, maar Tommy was zo gelukkig en daar doe je het dan voor.

Tijdens het lezen van de berichten van de blog heeft hij heel veel verteld over de mensen die iets geschreven hadden. Hij wist van iedereen wel iets te zeggen. Dus al die herinneringen zijn er nog.

Hij zegt wel dat hij eigenlijk pas terug bij zijn bewustzijn gekomen is vanaf begin april, in het ziekenhuis van Oudenaarde. Zo vindt hij het spijtig dat hij niet beseft heeft dat er al zoveel mensen bij hem op bezoek zijn geweest (in Gent en de eerste week in Oudenaarde). Hij schrikt ervan dat er al zoveel mensen zijn gekomen en dat hij dit totaal niet meer weet.

Wat hem ook bezighoudt zijn die nare ‘dromen’ die hij de afgelopen weken heeft gehad. De momenten dat hij voor ons verward leek, waren voor hem realiteit en hij kan al deze dingen tot in detail beschrijven. Nu kunnen we er hartelijk om lachen, maar toen wisten we niet goed hoe we erop moesten reageren. Tommy vindt het trouwens leuk om die verhalen terug opnieuw te horen. Hij herinnert zich alles nog. We denken dat dit voor hem een soort verwerkingsproces is. Zo wil hij ook iedere keer weer horen wat er zich in Canada heeft afgespeeld, waar hij was, met wie hij was, wat er gebeurd is, hoe het in het ziekenhuis was,… Allemaal dingen die hij nu probeert op een rijtje te zetten. Een fase die we door moeten.

Maar goed, alles verloopt naar wens. Volgende maandag is hij jarig. Ik stelde hem voor om een GSM nummer bekend te maken voor de mensen zodat ze hem persoonlijk konden bellen, maar dit ziet hij nog niet zo zitten. Hij heeft het moeilijk om de telefoon op te nemen en vindt het leuker als er berichtjes op de blog komen. Dan kan hij ze regelmatig (laten) nalezen. Dus iedereen die hem wil feliciteren kan dit via de blog doen. Ik zorg ervoor dat er maandagochtend een verjaardagsberichtje verschijnt, waar de mensen op kunnen reageren.

Zo, dit was het voor vandaag. Tot gauw,

Ingrid