28 maart 2008

Dear family and friends,

Here is more news on Tommy … 

Today they moved him from UZ Ghent to the hospital in Oudenaarde. This is good news as they will start rehab on Monday. Tommy is very motivated and wants to start exercising asap. The hospital is only 2 minutes from our home which is nice and much easier for me and our kiddies to go and see Tommy. He gets very emotional whenever our children are involved. Tonight Simon (our 5 year old son) hugged him and he started crying. Tommy held his arms around Simon and told him how much he loved him. Same happened with our daughter Robyn (she will be 4 end of April). When I tried to comfort Tommy after the crying he told me that the hugs felt like a goodbye.   

He knows and realizes that he has his limits right now and for someone like Tommy this really is a hard nut to crack. Things are not moving as fast as he is used to, as he whispers people do not always understand him and that frustrates him, he needs a lot of support and friends around him who cheer him up and tell him to keep on fighting. Whenever he has difficult moments, I remind him of Simon and Robyn …  two little wonderful angels who really need their dad very much!   

Every day when I am in hospital with Tommy I read him the new emails that came in on the blog. He remembers most of the names and smiles a lot while listening. Siemens was Tommy’s whole life - the thought of letting go this part of his life for a certain amount of time is definately very scary for Tommy. Listening to messages from friends within Siemens will somehow help him to set his mind at rest. He knows his recovery will take time, he also knows that he is doing a great job right now and is improving amazingly well.  

His favourite drink has become Sprite … Guess he is fed up with the hospital water. He eats his favourite cookies (Pims) all by himself, he brushes his teeth, … things he could not do 1 week ago. He lost quite some weight which I told him tonight. His answer was “that is good, I need to try and keep it that way”.

Some people ask me how they should deal with Tommy whenever he has illusions. There is no “ideal” way to deal with it. Sometimes it is better to follow him in this “other world” and to try and let him feel safe as much as possible. But whenever he has scary thoughts like having a man in his room who wants to take Simon – then I immediately tell Tommy that he should insist that this man goes away because we do not want him in his room. Sometimes I just honestly tell him that he sees things that are NOT there and he knows this very well. At such times I tell him that this is another illusion – he can see this but we do not see it as is not really there. He believes me most of the time and I always ask him to think about Simon and Robyn whenever bad thoughts cross his mind. He told me today that thinking about the kids really help him a lot getting rid of the nasty images he sometimes gets. Those images are completely normal the Doctor told me – even in Canada they already warned me for this. Again, this will take time. A lot has happened inside Tommy’s body and mind …  But the healing process has started.     

If people want to visit Tommy,  his room number is 262 (dept rehab). For directions to the hospital pls check the website: www.azoudenaarde.be.

So, that’s it for now. Keep the positive thinking alive!

Best, Vicky

27 maart 2008

Dear people,

This time I try to write something in English. It’s not my usual language, but I want to thank all the non-Dutch speaking people who know my brother. It’s amazing to see how many people from all over the world follow the news about Tommy.

Today we want to tell you that Tommy tomorrow will be moved to Oudenaarde for an intensive rehabilitation. Normaly he has to go for rehab in Ghent, but he has to wait for a few weeks because there is no place, so the doctors send him to another hospital so he can already start his therapy. After a few weeks he will be back in Ghent to continue his therapy.

Every day we see that Tommy can do more things, he is doing very well. And we think that his view is coming back also. Sometimes he tells things so we can conclude he can see something. Even the doctors are thinking that. We are so happy with this very good news.

At least I want to thank everyone who support us during this period of time. We experience a lot of support when we read your messages.

Thank you very much for being a friend for my brother and my sister-in-law.

Ingrid Jacquemyn

Dag iedereen,

Ik hoop dat jullie mijn Engels tekstje ook begrepen hebben, maar voor de goede orde: Tommy zal morgen naar Oudenaarde verhuizen zodat hij al met revalidatie kan beginnen. Normaal  was het de bedoeling dat hij deze therapie in Gent zou volgen, maar omdat hij hiervoor nog een aantal weken moet wachten wegens plaatsgebrek, heeft men besloten om hem naar Oudenaarde te brengen zodat hij toch al kan starten. Als er dan plaats vrij is in Gent brengen ze hem terug naar daar.

Als ik wat meer nieuws heb over de bezoekuren in Oudenaarde zal ik dit via deze weg laten weten.

Ingrid

25 maart 2008

Het voorbije Paasweekend was er eentje van hoogtes en laagtes. Tommy had veel heldere momenten, maar hij was ook heel vaak verward en angstig. Er wordt nu geprobeerd om dit met medicijnen onder controle te krijgen.

Op motorisch vlak gaat hij wel sterk vooruit. Hij probeert constant te grijpen met zijn handen en armen en hij trekt zijn benen ook zelfstandig op. Gisteren probeerden we even of hij kon rechtstaan en hij deed spontaan de stapbeweging. Goed hé! Hij is echt klaar om naar de revalidatieafdeling te gaan. Het spijtige is dat hij op een wachtlijst staat.

Wij denken dat deze therapie hem goed zal doen, dan heeft hij tenminste iets om handen. Zo kan hij ook terug een dag en nachtritme aannemen.Voor hem loopt nu alles door elkaar.

Gisterennamiddag zijn we in de cafetaria geweest en hij heeft een trappist gedronken (een paar slokjes want hij neemt medicijnen), dat heeft hem ook deugd gedaan.

Normaal gezien hadden we kunnen regelen dat Tommy op Paaszondag voor enkele uurtjes naar huis mocht komen. Maar we hebben het moeten afgelasten omdat de kindjes ziek waren. We zouden het spijtig vinden dat Tommy ook nog eens de griep krijgt in deze omstandigheden.

Maar uitstel is geen afstel, binnenkort nemen we hem eens een namiddagje mee naar huis. We laten het dan wel via deze weg weten.

20 maart 2008

Dag iedereen,                                

Het was vandaag een heerlijke dag!

Sonja en ik hebben Tommy meegenomen naar de cafetaria. Hij vond het eerst wat eng, zo uit zijn kamer, in die gang met die vreemde geluiden, maar je zag toch dat hij blij was om er even tussenuit te zijn.

Hij vroeg een Sprite om te drinken en hij heeft het blikje alleen in zijn hand gehouden. Toen we daar zo gezellig zaten hebben we wat herinneringen opgehaald van toen we klein waren. Ons nicht Ilse, die in Australië woont, had een waslijst van anekdotes doorgemaild. Ik heb ze met hem besproken en hij heeft er zich goed mee geamuseerd. Vooral het ‘bromfietsverhaal’ van Mike (onze neef) bracht hem erg aan het lachen. Ik bespaar jullie de details van het verhaal om geen mensen in verlegenheid te brengen.

Toen we daar zo eventjes zaten kwam Eveline erbij. Samen zijn we dan naar de kamer terug gegaan omdat haar man Wim daar op ons zat te wachten. Tommy was blij met hun bezoekje.

Toen ze naar huis gingen tegen zeven uur is hij heel rustig in slaap gevallen. Ik hoorde achteraf dat hij een drukke dag heeft gehad. Er is veel bezoek geweest. De buren zijn daar geweest en ook Luc en Ann uit Diest kwamen langs. Spijtig dat hij op dat moment sliep, maar we hebben het hem achteraf verteld en hij was heel blij.

Ik heb weer enkele foto’s genomen. Ik vind dat hij nu een zachtere blik in zijn ogen heeft. Hij was ook niet meer zo angstig en verward. Hij was eigenlijk heel rustig vandaag.                              

                                      

We willen ook nog graag Ellen en Kim bedanken voor de twee ’stressballetjes’ die ze voor hem meegebracht hebben. Op deze manier kan hij zijn handen goed houden en ermee oefenen. Hij was trouwens blij te weten dat ze van jullie kwamen.

Dit weekend is het Pasen en we zouden het fijn vinden als hij zondag eens enkele uurtjes mee naar huis mag komen. Elke keer als we afscheid nemen wordt hij emotioneel en wil hij graag mee naar huis gaan. Ik ben ervan overtuigd dat hij in zijn eigen omgeving goed zal evolueren, maar we zullen dit eerst met de dokters moeten bespreken. Morgen gaat Vicky het even bekijken met de dokter. Hopelijk mag het!

Ingrid

Regeling Bezoek

Dag allemaal,

Tommy ligt nog steeds in het UZ op neurologie, K12 tiende verdieping.

De artsen stimuleren bezoek omdat het goed is dat hij prikkels ontvangt.  

Daarnaast heeft Tommy redelijk wat periodes dat hij angstig en onrustig is.  Teveel bezoek en prikkels op het zelfde moment zijn niet goed denk ik – ik was eens bij hem op het moment dat zijn kamer vol mensen was, stel je voor dat je niets ziet, al onrustig bent en dan hoor je zoveel stemmen…? Moet niet leuk zijn). Anderzijds is de gedachte dat niemand bij hem zou zijn op het moment dat hij angstig is,  ook heel lastig.  

Vandaar het idee om het bezoek wat te spreiden en een overzicht te maken van wanneer wie gaat, dan kunnen Vick, de familie en vrienden de eigen plannen daar ook een stuk op afstemmen.  Voor alle duidelijkheid, het is vnl. voor Vick een geruststellende gedachte te weten dat er iemand bij Tommy is. Ze probeert zoveel mogelijk naar hem toe te gaan maar de zorg om de kindjes en het huishouden, de draad oppikken op haar werk, het geregel van paperassen – een immense klus!, haar keelontstekening te boven komen,  … . We kunnen haar dus helpen en ondersteunen door te laten weten wanneer wij er zijn bij Tommy.

Het enig wat je moet doen is je naam invullen en aankruisen wanneer je plant langs te gaan. De nieuwe planning wordt dan aangepast.  Mocht het  niet duidelijk zijn, geef me dan een seintje.  Vele groeten,  Sofia.vanovermeire@hotmail.com

 Je vindt een planning terug via de link

http://www.doodle.ch/as5iqadv42sxek3m

18 maart 2008

Dear everybody,

Yesterday Tommy had such a great day that I need to write about it. I asked him whether there was something on his mind, whether he wanted to ask me things, whether he had worries, …   His answer was: “I have plenty of questions”. Here are some of them:

1. What am I doing here in this big hospital in Ghent?

2. Will Siemens fire me?

3. I think it is amazing that so many people support us …

4. How are the children? Have they suffered because of what happened?

5. Can you pls tell me the results of the tests? (I think he assumed the MRI)

6. How are you coping with everything?

Of cource I took advantage of the fact that he was so clear in his head (yes, I see myself sometimes as his personal Doctor) so I asked him a few abbreviations such as: FAZ, FT, EU, SBS, ….  Yes, he knew them all within a second!

Whenever people leave messages on my voicemail I keep them for a few days and when I am with him I let him listen to the message. Today Andreas (his boss) left a message and when he listened to it he smiled and said “that is Andreas”.

Today our lovely neighbours Corry and Eddy joined me while visiting Tommy and he truly was very happy that they were there. “Please stay a bit longer”, he asked them and he ended their visit by saying “you really are very nice neighbours”! Perhaps he is already thinking about the huge Summer barbecue and the swimming in their outdoor swimmingpool. Tommy joked a few months ago that they had to organise a non-textile swimmingparty …  Yeah yeah!!!

Bye for now, Vicky & the angels (Sim and Robyn)

16 Maart

Dear all, 

While I was in Canada sitting beside Tommy’s bed I read some Paulo Coelho books (my favourite writer) and in one of them I found this beautiful quote … The only thing that came up in my mind while reading it was that I wanted to print this off and put it on Tommy’s wall once we were back in Belgium. Here we go:

—————————————–  

There are times when we long to be able to help someone whom we love very much, but we can do nothing. Circumstances will not allow us to approach them, or the person is closed off to any gesture of solidarity and support. Then all we are left with is love. At such times, when we can do nothing else, we can still love-without expecting any reward or change or gratitude.If we do this, the energy of love will begin to transform the universe around us. Wherever this energy appears, it always achieves its ends.“Time does not transform man. Will-power does not transform man. Love transforms”.

This was written in PC’s book. Guess for Tommy we should write: “Time will transform Tommy – Will-power will transform Tommy – Love will transform Tommy”.   

—————————————–

Tommy has been surrounded by so much love and support since 21st Feb. He is confused at times but he definately knows and remembers his friends and family. I fully believe that he will recover one day … To what extent nobody knows. We just have to give him time and all the support he needs to make sure Tommy will win his personal battle.  Vicky, Sim and Robyn

16 maart 2008

Dag iedereen,

Dit weekend was het een beetje moeilijk voor Tommy, hij was erg verward en angstig. Er zijn weinig momenten geweest dat hij helder was.

Positief is dat hij heel goed kan eten, we moeten hem hierbij wel helpen, maar het smaakt hem duidelijk.

Vandaag hebben de verpleegsters zijn baxter losgekoppeld zodat hij nu op eigen kracht verder moet herstellen.

Gisteren heeft hij ook opeens een bloedneus gekregen, het duurde even voor het stopte en Tommy was nogal in paniek. De verpleging heeft een wiek in zijn neus gedaan om het bloeden te stoppen. Misschien is hij daarom zo verward geweest erna.

Ik moet wel zeggen dat hij deze namiddag weer rustig was. Son heeft een speciale zetel voor hem meegebracht en deze aan zijn maat aangepast. Hij voelde zich meer relaxed hierin. Ik hoop dat hij morgen wat rustiger wordt als men de wiek uit zijn neus haalt.

Ingrid

14 maart 2008

Dag iedereen,                          

Ik heb gisteren van Tommy enkele leuke foto’s getrokken. Toen ik bij hem toekwam was hij aan het fietsen (zo’n speciaal toestel waarmee hij al  liggend in zijn bed kan fietsen), ik denk dat het hem deugd deed dat hij nog eens een fysieke inspanning kon doen. Hij was er wel moe van.

Toen ik hem vroeg of hij zin had om iets te drinken bestelde hij prompt een cola. Ik ben er dan maar snel ene gaan halen en hij heeft die met smaak opgedronken. Achteraf heeft hij ook nog een chocoladepuddinkje gegeten. Ik ben blij dat hij nu terug vast voedsel kan eten, dat zal hem ook weer sterker maken denk ik.

’s Avonds zijn zijn vrienden uit Diest op bezoek geweest, (de Cappe, Kim en Manu)ze hadden foto’s bij van enkele reizen die ze vroeger samen maakten. Ze hebben herinneringen opgehaald en Tommy heeft er zichtbaar van genoten. Hij kon nog  details vertellen en hij heeft gelachen dat het een lieve lust was. Het was voor ons fijn om hem zo bezig te zien. Na een half uurtje was hij wel heel moe, maar hij wilde toch niet dat zijn vrienden weggingen. Hij hield de Cappe zijn hand stevig vast en liet ze niet meer los.

Hij wilde graag met hen meegaan tot de lift  om ze uit te zwaaien, hopelijk kan dat snel als hij wat sterker is.            

Ik wil nog graag  iedereen bedanken voor de lieve woordjes en schouderklopjes, het zijn die kleine dingen die onze familie en vrienden steunen.

Bedankt allemaal!

Ingrid Jacquemyn

13 maart 2008

Dear all,

In order to avoid frustration among our non-Dutch speaking /reading friends and to show them our respect I hereby give you an update on Tommy’s recovery in English. I am confident that our Dutch speaking friends will not mind.

Tommy is a fighter. Guess all his Siemens colleagues, family and friends know this. He arrived in Belgium with a flight ambulance last Friday 6th March, was on intensive care until Tuesday 11th March and was then removed to the Neuro Dept because he was simply improving a lot. There was no need to keep him in ICU. I have been able to follow his recovery progress from the beginning and I feel confident when I see that he is getting better and stronger day after day. When I tell him about the “TJ Blog” Benedicte & Soof created and all the great reactions we have received so far, he smiles and says that this makes him happy. So yes, he talks (actually it is more whispering) again which is wonderful news. His eyesight is something we will have to be patient with. He can see light he told me yesterday. When I asked him where the window was he indicated with his eyes the right direction. Also this gives me hope that one day he WILL be able to see our children again. Tommy always loved cycling (more the watching on tele than the practising … hmhm) so he follows the Paris-Nice cycling tour by listening to the moderator. Yesterday he remembered that Steegmans won the Tuesday ride.

He can be very detailed at times and then suddenly starts talking about politicians who are in his room. Yesterday he told me that Guy Verhofstad and Bart Somers were there and that he was a very good friend of Bart. He suddenly smiled and when I asked him why he was smiling he said that it was a secret between him and Bart.

Simon and Robyn visited Tommy yesterday for the second time and I felt that this made him very happy. Eventhough he could not see the pictures that they had drawn for him he still said that the pictures were very beautiful. Robyn hugged and kissed him the whole time, Simon (our 5 year old “thinking boy”) needed a bit more time but before going to bed he said that he was happy that his dad was talking again.

Slowly but surely I know that we will get there.  Let’s keep our faith in Tommy and remain positive that he can and will recover soon. In Canada I told him we would have a huge barbecue in Summer with the whole family and all our friends. When I mentioned “Leffe” he just said …. MMMMMM !

In name of Tommy, Simon, Robyn and myself, thank you so much for all the support and sympathy. It is wonderful and gives me so much strenght knowing and feeling that we are surrounded by so many loving people.

Love, Vicky

    

Geen hand maar een knuffel

Dag allemaal,

de ouders van Tommy lieten  weten dat de berichtjes die gepost worden op de site hen heel erg steunen. Sommigen mailen mij, tof idee van die site maar ik weet niet goed wat te schrijven, … gewoon laten weten dat je meeleeft geeft energie om positief te blijven denk ik, dus gewoon doen. Het geeft moed aan Vick, Tommy, hun ouders broers en zussen.  Niet twijfelen dus!

Toen ik gisteren bij Tommy was vroeg ik hem of hij zich op dat moment nog ergens zorgen in maakte … wel ja, eigenlijk wel fluisterde hij. Hij kon de mensen die op bezoek kwam geen hand geven omdat de ene gespalkt is en de andere in een soort platieken omhulsel zit. Ik heb hem toen gezegd dat ik zou vragen aan iedereen die bezoek komt om hem geen hand te geven maar wel een knuffel, omdat hij dat verdient… hij glimlachte opgelucht en zei dat goed was…

Groetjes/Sofia

11 maart 2008

Liefste familie, Beste vrienden,  

Met veel plezier begin ik dit berichtje met een positieve noot … Tommy ligt sinds vandaag op de afdeling neurologie. Hij wordt niet meer geintubeerd via de mond en heeft enkel een sonde in zijn neus die hem voorziet van voeding. Deze middag was ik bij Tommy en hij kon zeggen waar we wonen, hoe de kindjes noemen, waar en voor wie hij werkt, enz …  Al bij al was het vandaag een heel positieve dag.  

Morgen neem ik de kindjes voor een tweede keer mee bij hun papa. Vorige vrijdag zagen ze Tommy voor de eerste keer na drie weken en ze waren beiden erg aangedaan. “Waarom antwoordt papa niet als ik iets vraag”, “waarom is mijn papa ziek”, “wanneer komt mijn papa naar huis”, ….  Vraagjes die ik het afgelopen weekend tientallen keren heb gehoord en beantwoord. Op school worden Simon en Robyn heel goed opgevangen. Daarvoor ben ik de jufs heel erg dankbaar.  

Ik veronderstel dat jullie nog veel vragen hebben over hoe Tommy zijn toestand nu eigenlijk is. Sinds 27 feb is hij zijn zicht kwijt en ik denk dat hij dit heel goed beseft. Indien je praat tegen hem richt hij zijn ogen naar jou maar hij ziet niets. De laatste MRI heeft schade aangetoond in de visionele zone maar zoals alle dokters mij hebben gezegd is niets definitief. Andere delen van de hersenen kunnen bepaalde functies overnemen, er is dus nog steeds hoop dat hij ooit zijn zicht terugkrijgt. Verder hebben ze ook kleine letsels gezien die misschien te maken hebben met zijn spastische neigingen aan de armen, handen en voeten maar ook dit kan op termijn verdwijnen. Nu vrijdag wordt er nog een MRI genomen. Deze middag glimlachte hij naar ons, van zodra ik zei dat ik bij hem was, zei hij: “dag Vipsie, geef mij een kus”. Hij knipoogde ook naar mijn zus Sonia – zijn gevoel voor humor heeft hij dus nog steeds.  

Wij moeten Tommy veel TIJD geven en Tommy zal vooral veel GEDULD moeten hebben. Ik heb van in het begin 100% geloofd dat het goed komt met hem en ik zou willen dat iedereen postitief blijft denken. Tommy is echt een vechter – hij heeft twee prachtige kindjes die hem nodig hebben, een hechte familie die veel om hem geeft en veel vrienden die achter hem staan.  Bedankt voor jullie steun.

Indien jullie Tommy graag bezoeken: hij ligt in het UZ Gent – gebouw K12 – verdiep 10.  

Liefs, Vicky, Simmeke en Robyntje         

Doel van deze site

Beste familie, vrienden, collega’s,

het is nu bijna 3 weken geleden dat we het vreselijke nieuws te horen kregen over Tommy. Tommy was in Canada voor zijn werk waar hij na een astma-aanval, gevolgd door een hartstilstand en reanimatie op intensieve zorgen is terecht gekomen. We kregen flarden onduidelijke informatie over zijn toestand. Eén ding was zeker, er waren complicaties en niet de minste. Vicky is hem naar Canada achternagevlogen en is daar samen met Tommy 14 dagen op intensieve verbleven. Na veel moeite is ze er in geslaagd een hospitaalvliegtuig- en maatschappij te vinden om de repratriëring te verzorgen. Vorige vrijdag is hij naar het UZ Gent overgevlogen. Op dit moment ligt hij nog op de afdeling intensieve zorgen.

Via contacten die ik heb met vrienden en familie hoor ik enorm veel bezorgdheid, behoefte om medeleven te tonen, de vraag naar informatie, naar elk signaal dat het toch een stuk beter gaat… Lieve mensen we staan machteloos tegen het lot maar we kunnen er alles aan doen om Vicky, Tommy, hun ouders, broers, zussen en kindjes te tonen dat wij hen steunen en meeleven met elke stap in de goede richting. Vandaar deze site. We geven zo iedereen de mogelijkheid om mee te leven en de hele familie te steunen. Wie op bezoek geweest is kan ook iets zeggen, schrijven…

Vicky vond het een goed idee om via deze site info te posten over Tommy. Het is moeilijk om iedereen op de hoogte te houden maar op deze manier lukt het wat gestructureerder en efficiënter. Ik hoop dat ze er tussen de ziekenhuisbezoeken en zorg voor de kinderen wat tijd voor vindt.

Tommy, het lukt moeilijk om me op mijn werk te concentreren, mijn gedachten dwalen regelmatig naar jou af. Vicky is bewonderenswaardig sterk, ze kent je beter dan wie ook en zij gelooft in jou, wel wij ook, absoluut.
Veel liefs,
Sofia

 Bene hartelijk dank voor de technische support van deze site!!

Deze blog werd opgericht voor Tommy Jacquemyn

Welkom op deze blog. Deze blog is opgezet voor Tommy Jacquemyn. Tommy kreeg een hartstilstand na een astma-aanval in Canada. Nu is hij terug in België, hij verblijft in het UZ Gent en is herstellende van deze hartstilstand. Vicky zal hier regelmatig berichtjes posten over de toestand van Tommy. U kunt haar bijstaan door hier te reageren. Wij wensen Vicky en Tommy heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.

Benedikte Vanderweeën en Tim Bertens (website beheerders)