3rd May 2009

Dear all,

Last week Tommy went to Canada to see Jean-Lou and Dr Lannes again after more than 1 year. He travelled alone to Canada with the help of special assistance. For Tommy it was quite some experience. Here is a picture of Tommy’s amazing friend Jean-Lou :

Vorige week ging Tommy terug naar Canada om Jean-Lou en Dr . Lannes te ontmoeten na meer dan 1 jaar. Hij reisde heel alleen naar Canada. Voor Tommy was het een hele ervaring. Hier zie je een foto van Tommy’s geweldige vriend Jean-Lou:

As you all know by now Jean-Lou saved Tommy’s life on 21st Feb 2008 by giving mouth to mouth in the taxi on its way to the hotel where the ambulance was waiting. The reunion with Jean Lou was very emotional for Tommy as lots of memories came back.  Together they did the “critical route” again from the restaurant where it all happened to the hotel & as last stop the hospital where Dr Lannes was waiting for them. Dr Lannes said that Tommy looked much better than the last time he saw him ; – ))  He expected to see Tommy in a wheelchair or at least with a walking stick. It was an honor for him to see Tommy again in that good condition as normally he never sees his patients again when they leave  hospital. Here is Tommy and Dr lannes:

Zoals jullie weten heeft Jean-Lou Tommy’s leven gered door hem mond op mond beademing te geven in de taxi op weg naar het hotel waar de ziekenwagen op hem wachtte. Het weerzien met Jean-Lou was heel emotioneel voor Tommy omdat er heel wat herinneringen terugkwamen. Samen deden ze de ‘kritieke’ route nog eens over; vanuit het restaurant waar alles gebeurde, naar het hotel en als laatste stop het ziekenhuis waar DR. Lannes hen opwachtte. DR. Lannes zei dat Tommy er veel beter uitzag dan de laatste keer dat hij hem gezien had ; – )) Hij verwachtte Tommy in een rolstoel te zien of ten minste met een wandelstok. Het was een eer voor hem om Tommy in zo’n goede conditie te zien omdat hij normaal gezien zijn patiënten niet meer ontmoet nadat ze het ziekenhuis verlaten hebben. Hier zie je Tommy met DR. Lannes:

 The last evening Jean-Lou made a delicious diner for Tommy and his wife Kiki. He made a very nice steak with a Greek salad and of cource they had some refreshing Stella beer. A big thanks to Jean-Lou and Kiki for their hospitality, thanks to Ben and Marge who picked up Tommy at the airport and who hosted him for two days. Also a thank you to Dr Lannes for making some time to talk to Tommy.

De laatste avond maakte Jean-Lou voor Tommy en zijn vrouw Kiki een heerlijke maaltijd klaar. Hij maakte een lekkere steak met een Griekse salade en natuurlijk met een lekkere Stella erbij. We willen graag een woordje van dank richten aan Jean-Lou en Kiki voor hun gastvrijheid, danku aan Ben en Marge om Tommy op  te halen in de luchthaven en om hem twee dagen te begeleiden. En zeker ook een grote dankuwel aan DR. Lannes voor de tijd die hij vrij maakte om met Tommy te praten.

Tommy is still working on the Dragon language programm. He asked me to write that everybody is always welcome to visit him.  

Tommy werkt nog steeds aan zijn taalprogramma op de computer. Hij vraagt me te schrijven dat iedereen steeds welkom is om hem te bezoeken.

Regards, Vicky

20th March 2009

Dear all,

So far it was always me writing about Tommy. This time Tommy is sitting next to me, telling me what to write. Hopefully next time, it will be Tommy writing his own email/message to you.

First of all, thank you all for still checking the blog and being interested in how I am doing. A big thank you to those who visited me in hospital or at home. It is always a pleasure to see old friends and/or colleagues.

I have moved from Ghent to Ronse now where I still follow rehab every day. My vision is still not good enough to read by myself so this week we decided to order the Dragon Naturally speaking package and this will be installed on my Siemens laptop next week. This is a ”speaker to text” programm and will be very usefull for me. As soon as this is installed, I can start practising every day, learn how to email again, …  You can reach me via my email address: tommy.jacquemyn@skynet.be. For those who do not have my mobile number: 0032/479.64.00.81.

My kids and wife are great, without their support I would never be where I am right now. Also the support of you all has given me the force to keep on fighting very day. Looking forward to hearing from you and to be able to email again.

Bye for now …. Tommy

22nd January 2009

Hi, Hallo,

Here we are again … long time indeed.

Hier zijn we weer … het is inderdaad een tijdje geleden.

 Exactly 11 months ago Tommy got his cardiac arrest in Canada. Right now he is still in rehab trying to get better every day. From time to time he has lung tests and vision tests to see whether there is any improvement. In two weeks time he will start his computer lessons with language technology and he really is looking forward to this. For Tommy it will be a change from the normal day-to day rehab. He has always been a computer freak and being able to get online will open another world for him again. Right now he is very much attached to listening to the radio/television. 

Precies 11 maanden geleden kreeg Tommy een hartstilstand in Canada. Tot op vandaag is hij nog steeds aan het revalideren. Af en toe heeft hij longtesten en oogtesten – dit om te zien hoe zijjn longen en zijn zicht evolueren. Binnen twee weken start Tommy met computerlessen met spraaktechnologie. Hij kijkt er echt heel erg naar uit en voor hem zal dit een goede afwisseling zijn van de dagdagelijkse revalidatie waar hij nog steeds logo, kine en ergo krijgt. Hij heeft altijd van computers gehouden. Eindelijk zal hij terug met een computer kunnen werken, emails ontvangen en beantwoorden, …  Voor Tommy zal een (bekende) maar toch ook een nieuwe wereld opengaan. Nu beperkt zijn bezigheid zich met het luisteren naar de radio en naar tv. 

 His walking has improved a lot as well. His vision is still one big question mark. Nobody knows exactly what Tommy can see and how he sees it. Last Sunday he walked to the bakkery all by himself so somehow he can see where he walks. It was only two streets away but still he managed very well. He compares his vision with a picture that has not enough picsels and is somehow not sharp. We keep on hoping that also his vision will keep on improving. Every step forward is one into the right direction. We know Tommy still has a long way to go but the last thing we will do is give up hope. 

Zijn stappen is ook verbeterd. Zijn zicht blijft een vraagteken. Niemand weet juist wat Tommy ziet en hoe hij de dingen ziet. Vorige zondag is hij alleen naar de bakker gestapt om broodjes te kopen,dus ziet hij wel degelijk waar hij stapt. De bakker ligt slechts op twee straten van ons huis maar toch is het hem heel goed gelukt. Tommy vergelijkt zijn zicht met een foto die weinig pixels heeft en dus helemaal niet scherp is. Wij blijven hopen op verbetering  wat zijn zicht betreft. Elke stap vooruit is er eentje in de goede richting. We weten dat Tommy nog een lange weg te gaan heeft maar we blijven erin geloven dat hij nog veel vooruitgaan zal maken.

 We have always been positive over the past months, we still are right now and we will always be in the future …  

 We zijn de voorbije maanden steeds positief gebleven, dat zijn we nu nog steeds en zullen dat blijven in de toekomst …

Bye for now,  Vicky

Groetjes, Vicky

29 november 2008

Dag iedereen,

 

Ik heb eindelijk mijn draai terug gevonden na de dood van papa. Het was allemaal te veel en te plots, ik was er echt niet goed van. Nu gaat het weer beter met mij en kan ik weer tijd vrijmaken om de blog van mijn broer(tje) wat op te smukken met Nederlandstalig nieuws.

Het gaat nog steeds heel goed met Tommy. Zijn zicht krijgt stilaan wat meer vorm, al is het verre van 100%. Wij blijven hopen dat dit toch nog zal verbeteren.

Vorige week had hij een afspraak met de afdeling Low Vision in Gent, zij gaan nu uitzoeken welke hulpmiddelen er voor handen zijn om hem te laten werken met een gsm en computer. Tommy is altijd een IT-er geweest dus zijn we ervan overtuigd dat hij hier snel mee aan de slag kan. 

Om te beginnen heeft hij nu een gsm die hij zelfstandig kan bedienen. Als hij op een knop drukt hoort hij een stem die de verschillende opties overloopt. Je kan hem dus persoonlijk bellen. Hij is bereikbaar tot ongeveer 13 uur en na 17 uur omdat hij dan naar de therapie is. Zijn nummer is 0479/64 00 81.  Je kan natuurlijk ook een berichtje sturen als je dat liever doet.

Binnenkort gaat hij starten met computerlessen met spraaktechnologie, hij verheugt zich hier enorm op .

Voor de rest gaat het heel goed. Hij gaat dagelijks naar Gent voor zijn revalidatie, behalve op donderdag want dan heeft hij een dagje vrij.

Tijdens deze momenten leren ze hem vooral dingen die hij nodig heeft in het dagelijks leven zoals boterhammen smeren, zijn jas aandoen, de afwasmachine in – en uitladen,… Hij is toch wel moe als hij ’s avonds thuiskomt, meestal luistert hij dan nog naar een boek voor hij gaat slapen.

Ik ben vooral heel blij dat hij plannen zit te maken voor de toekomst. Dat is toch een goed teken denk ik.

Voila, ik hoop dat ik nu terug wat regelmatiger kan schrijven.

Groetjes,

Ingrid

17th Nov 2008

Dear all,

Today Tommy and I had a meeting with the Low Vision Dept at the hospital in Ghent. The purpose is to see what can be done to help Tommy get acquainted again with a mobile and a computer. Tommy has always been an IT expert so I am confident that he will learn very quickly. His vision is still improving but at this point it is not good enough to read the little text messages on the mobile. To start with he got a special mobile which reads the text messages coming in. Whenever he presses on a button, a voice tells him what the options are. He asked me to mention his mobile number so you can all reach him or send him a text message. His number is 0032/479.64.00.81. He can be reached every morning from 9am until 1pm and after 5pm again.

In the near future he will start computer lessons which language technology. This is all very exciting for Tommy and is a nice challenge for him.  To be continued … 

Last weekend we had SNOW in La Belgique !!!  We are definately not used to snow in November so the kids had great fun. We made a colourful snowman … Here is a picture of our piece of art:

Have a great work week!

Regards,

  Vicky

23rd Oct 2008

Dear all,

Thanks for all your nice messages and stories. Tommy really enjoyes them a lot and always has this huge smile on his face whenever I read them to him. Most of the time I need to read them twice … no need to tell you HOW MUCH he likes getting news from all of you!!

Just a quick note to let you all know that he is doing fine. He daily goes to Ghent for his rehab (except for Thursdays = his day off). During rehab they mainly focus on teaching Tommy to handle things we deal with in daily life. For example: make his own sandwiches, put on a jacket, fill and empty the dishwasher, …  He is pretty tired when he comes home and he listens to his books most of his free time.

Last weekend we were invited at a friends’ house and we had great fun. Gert and Sylvie rented this “tandem/twinbike” … Gert sat in the front and Tommy had his seat at the back. Sylvie and me each had our own bike and mainly watched the four little kids during our bike trip. We  got spoilt during these two days at the other side of small Belgium. It was a very nice way to distract and forget all the worries – even if it was just for two days. A big thanks to Syl & Gert. Here are some nice pics …

Our four sweet little monkeys … Onze vier kleine aapjes …

And the four big monkeys ….  Hier zijn dan de vier grote aapjes … 

Bye for now ….  Vicky

7th Oct 2008

Hello,

I thought it was about time that I wrote another story on the blog to inform all of you on Tommy’s condition. After Tommy’s father died we decided together with the doctor that Tommy needed some time off. All these strong emotions of what had happened lately did not do him good and to be frank Tommy was really fed up staying overnight in the hospital (he was there for almost 7 months). He stayed with his mother for almost two weeks with no therapy and during this time he kind of reloaded his batteries again.

Since last week Tommy is an ambulant patient at the Uni hospital in Ghent. This means that a taxi picks him up around noon and drives him to the hospital where he has his rehab. During the day he has logo, ergo and kine. They bring him back at 6pm. 

I just asked Tommy what he wanted me to add to this message and he asks that you keep on sending him messages via the blog. That really pleases him very much and he daily asks me to check the blog to see whether someone has written on it.

He listens to books most of his free time via his daisy player. This daisy player is an amazing tool for people who have a visional problem. Last Friday Tommy managed to read some words on the computer and this is very good news as well. We were always told that his eyes are perfect – the problem lays in the fact that the link brain/eyes is damaged. Time will tell how his vision will improve. 

Bye for now,

   Vicky

16 september 2008

Slecht nieuws! Papa is overleden.Gisterennacht kreeg hij waarschijnlijk een hersenbloeding. hij was op slag dood.

Het is voor ons de zoveelste klap die we te verwerken krijgen.

Er staan ons deze week moeilijke dagen te wachten. Donderdagavond om zeven uur is er een gebedswake in de Sint Sulpitiuskerk in Diest en vrijdag begint de begrafenis om half elf.

 

 

 

 

Plots stopt de tijd, een hart valt stil.

Onnoemelijk veel vragen zonder antwoorden

de heer

Ferdi JACQUEMYN

echtgenoot van mevrouw Marie-Paule DILIËN

Veiligheidsagent COBELGUARD

Lid van GECORO

Voorzitter Sportraad Diest

Bestuurslid Basketclub The Sharks Diest

lid van verscheidene adviesraden

hij werd geboren te Diest op 8 februari 1948 en is er

overleden op 15 september 2008.

De lieve man van

Marie-Paule DILIËN.

De papa van

Geert en Ingrid SCHEPERS-JACQUEMYN.

Tommy en Vicky JACQUEMYN-LANDRIEU.

De trotse bompa van

Ellen en Michiel.

Simon en Robyn.

Zoon en schoonzoon van:

†Andre en †Lisette, Josée JACQUEMYN-MACKEN-VANDERHOYDONCK,

†Hubert en Gusta DILIËN-VOLDERS.

Broer, schoonbroer en nonkel van

Jos en Betty REYNDERS-ENGELEN, kinderen en kleinkinderen,

André en Margo ENGELEN-VANLOOK en kind,

Johan en Rita BERVOETS-ENGELEN en kinderen,

Gustaaf en Claudine DILIËN-THONNON en kind,

Jozef en Monique DILIËN-JANSSEN en kinderen,

De families JACQUEMYN, DILIËN, MACKEN en VOLDERS.

Op

 

vrijdag 19 september 2008 om 10.30 uur

nemen wij afscheid van Ferdi tijdens de

uitvaartliturgie in de Sint-Sulpitiuskerk, Grote Markt te Diest.

De crematie en plaatsing van de urne zal plaatshebben in familiekring.

Samenkomst in de kerk vanaf 10 uur.

Gebedsdienst in de voornoemde kerk op donderdag 18 september 2008 om 19 uur.

Er is gelegenheid tot groeten in het Funerarium Jannes, Overstraat 50 Diest, samen

met de familie, op donderdag 18 september 2008 na de gebedsdienst tot 20.15 uur.

(parking Overstraat school)

Begrafenissen nv HUIS JANNES, Diest – Tel. 013 31 11 37

Rouwadressen: Lazarijstraat 2 – 3290 Diest

Postbaan 215 – 3290 Schaffen-Diest

Puistraat 50 – 9700 Leupegem-Oudenaarde

Ingrid

7th September 2008

Dear all,

Tommy was operated on his jaw last Monday and all went fine. We know by now that he is allergic and very sensitive to some medication they use during an operation so we could luckily avoid Tommy feeling sick after surgery. Now, one week later he is doing fine and can eat everything again. We see the “jaw” issue as another annoying thing that has been solved. Next operation will be his toe as he often gets an infection which is causing real pain when he is walking.

This week Tommy got a pleasant visit from Johan, Riet, Greet en Eline. This part of the Jacquemyn family lives at the other side of Belgium so it was a real nice surprise to have them in Ghent. Here is a nice souvenir:

Today Tommy enjoyed the company of Simon and Robyn and they enjoyed the presence of their dad …

Another  week ahead for all of us … Another week full with challenges ahead for Tommy.

Bye for now …

   Vicky, Sim & Robyn

27th August 2008

Hello,

Deze keer wordt het een email in zowel Nederlands als Engels …

Tommy heeft een telefoon op de kamer. Jullie hem bereiken op volgend nummer 0032/9/332.73.40 – Jullie kunnen hem het beste bereiken na 18 uur. Gelieve er rekening mee te houden dat Tommy gaat slapen rond 20 uur – dus liefst geen telefoontjes meer na 20 uur.

Tommy has a phone in his room so for those who want to speak to Tommy directly here is his number: 0032/9/332.73.40 - The best time to reach him after 6 pm. Pls bare in mind that Tommy goes to bed around 8 pm – so pls no calls after 8 pm.  

Vorige vrijdag 22 augustus realizeerden Tommy, zijn familie en ikzelf dat het reeds zes maanden geleden is dat Tommy zijn hartstilstand heeft gehad. Alle doctors die Tommy hebben behandeld waren het erover eens dat het tijd en geduld zou vergen om Tommy beter te krijgen. Indien we kijken waar Tommy vandaag staat dan weten we allen dat de voorbije 6 maanden een tijd is geweest van verdriet, vragen, tranen maar ook een tijd van geluk, liefde en doorzetting. Het voorbije half jaar heeft ons geleerd dat het leven echt wel de moeite is om voor te vechten. 

Last Friday 22nd August Tommy, his family and myself realized that Tommy had his cardial arrest 6 months ago. 6 months … that really seems ages ago. The thing all doctors agreed on was that it would take a lot of time and patience to get Tommy better. If we look at Tommy and how he is doing today then the 6 months of sadness, loads of questions, tears but also happyness, love and positivity were really worth it and have tought each one of us that life is always worth fighting for.

Hier is een foto van het basketbal team van Laakdal waar Tommy vroeger basket speelde en met veel show zijn ‘O Neal’ moves showde …  

Here is a picture from Tommy’s basketball team in Laakdal where he used to show his “O’neal moves” ….

 

Na veel borden heerlijke spaghetti en chocomousse waarbij je de vingers aflikt, vond ik dat het tijd werd dat ik een foto van onze super buren Corry en Eddy op de blog zet ….

After loads of spaghetti sauce and chocolate mousse I thought it was about time to add a picture of our great neighbours Corry and Eddy …. 

   

Liefs,

By for now ….  Vicky & the kids

14th August 2008

Dear all,

Last weekend Tommy got spoilt by visits from collegues working for Siemens Germany and Belgium. On Saturday Ludwig and Burkhard visited us in Leupegem and joined us for a barbeque. Luckily we have very nice neighbours and one of them named Wim suggested to deal with the barbeque. A big thanks for Wim who made it less stressful for me as I never dealt with grilling meat on a barbeque. Ludwig and Burkhard, via this way Tommy would like to thank you both for the German beer, the Apfelwoi and just simply the fact they you drove all the way to our home to see him. We both enjoyed your company and hope to welcome you again one day …. 

Here is a nice souvenir …

On Sunday ….  Torsten, Dorin, Jona & Josi from Germany came to visit us together with Lieven, Marie, Simon and Caroline. We had a very nice afternoon catching up on the latest news and watching our six children play in our garden on the trampoline. Last time we saw Torsten and Dorin in Belgium was already two years ago so it was very nice to have them at our place again. Tommy remembers he last visited Torsten in October 2007.

Here is a nice picture of very nice people …

Pls know that everybody is always welcome at our place. If you happen to be in Belgium and would like to visit Tommy - I will try to do my best to make sure that Tommy can see you here in Leupegem or at the hospital in Ghent.

Kind regards,

   Vicky & the kids   

3rd August 2008

Dear all,

This is a personal message from Tommy …  

Like Willem from South Africa mentioned in his phone call last week: I have the chance to learn everything for the second time in this lifetime … I learned how to speak again, how to walk again, to shave myself, to brush my teeth, to drink and eat all by myself. Eventhough it is very hard at times I am very happy that I was given the chance to learn it all again and to still be here.

To give you an idea on how I spend my days now:

I get up at 7 am – take a shower all by myself - have breakfast and the first therapy which is neurology starts at 9 am. During those lessons we exercise my brain by having group discussions or by playing games like trivial pursuit. We also discuss the news and talk about interesting subjects.   

At 10 am Kine starts. There the purpose is to mobilise my muscles who have been in stress for a long time now. Tomorrow I will be botoxed again in order to decrease the stress in my upper leg.

From 11to 12 am I have 1 hour off where I read/listen to my audio book via my Daisy player. I already started listening to my first audio book The Alchemist and I receive weekly updated news on sports and worldtopics via cd-rom.

At noon lunch is served.

At 1 pm I have logo where they focus on my voice. The main goal is to strenghten my voice.   

From 2 to 3 pm I have an hour off.

At 3 pm there is another hour of kine on the agenda where we focus on walking and keeping the balance.

My day ends with one hour of Ergo. There I learn how to distinguish colours, how to brush my teeth, how to make my own sandwish, ….  The focus during this hour is to improve the ‘fine motorial functions’.

From 5 pm onwards I can welcome friends. Around 9pm I go to bed as I need to be fit for the next rehab day.

———————————— 

To my dear Siemens colleagues & Junior’s group alumni from all over the world who have supported me by writing a message on the blog; sending a card, books or flowers, a big thank you from the bottom of my heart. All these gestures from your side give me the strength to move on and the will to fight.

Loads of things have happened in my mind/life and because of that I now have changed my look on life completely. I have realized that my family is the most important thing and without them I would not be where I am right now. I miss Siemens but most of all I miss you all … not only the professional side but also the personal relationship I had with each one of you. I am looking forward to the day I can start working again together with you in order to make Siemens stronger than before.

Hope to get more news from all of you via the blog.

Take care …  Tommy

———————————————–

To my family and friends … Thank you for the many visits. I do appreciate the time we spend together in the afternoon after my therapy. Talking to you and having friends around me are a positive escape for me after a tough day of work. Also the weekends are very enjoyable for me and give me the energy to face a new week of therapy ahead.

Thank you for being there for me. It is in tough times that we discover who our real friends are. 

Hope to see you soon … Tommy

——————————————–

A very special “thank you” to my Siemens colleague Jean-Lou Paquet who lives in Canada and who saved my life on 21st Feb 2008. Tabarnak estie de siboire de mon etolle  … without you I would not even be able write this email, nor to sit here next to my lovely wife Vicky. Both Vicky and I will cherish our friendship and the support we got from you, Kiki and little Kingston forever in our hearts.

Tommy

21st July 2008

Hello,

Here is some more news from the Belgium homefront … 

Today 21st July is a bank holiday in Belgium so Tommy could come home for a long weekend. Last Friday a nice bunch of friends (Benji, An, Luk, Rudy, Kristel & kids) waited for Tommy at the hospital at 5pm to take him out somewhere in Ghent. We went to a very cosy place that looked more like a funcky park – there were gipsy wagons, they had amazing good sangria, good simple food, a campfire was on around 10 pm and everybody was just very relaxed, sitting outside, talking, laughing, ….  We all had a very nice time and we hope to do this again in August but then without the jaw problems Tommy had. He made a wrong movement with his jaw when he had to do a long test on Friday afternoon and his jaw got out of position very easily. We went back to the hospital two times to get his jaw back in place as this is very painful. But that did not spoil the great evening we had afterwards!

Yesterday and today we went to Ghent and had loads of fun with my sister Sonia and Petra. At this time of year there are lots of activities for kids during the day in Ghent. Tonight, to end the nice relaxing long weekend we had lasagna that my sister made and it was delicious!

Re Tommy his condition: his upper legs hurt a lot and the doctors are looking into the possibility of also using botox to soften and relax the muscles. His elbow and arms are much better so the operation was really worth it. According to Tommy his view is getting better slowely so there is still hope that also there we will have more improvement. Until the time that Tommy can read books himself again, we have decided to get him a Daisy box (=special dvd box) and to order dvd’s on which books are recorded. In stead of reading a book, Tommy will listen to it. The first book we will order is the Alchemist of Paulo Coelho – that is Tommy’s choice. We will also subscribe to another programm that will send Tommy dvd’s on a weekly basis mentioning up to date “sports news” and “world news” – I think it is important that Tommy remains connected with the real world, with things that happen outside his world now. Tommy is very excited about this and I am convinced that this is a good thing for both Tommy his mind and spirit.

Voila, more news later! Bye for now, Vicky & the kids

15th July 2008

Hi, we are on hols since yesterday and surprised Tommy with a visit on Monday after his rehab. The kids had fun and as you can see Tommy clearly enjoyed Simon and Robyn’s presence and hugs …

 

Best,

 Vicky, Sim & Robyn

11 juli 2008

Dezenamiddag  kwam Tommy een bezoekje brengen aan het ponykamp van nichtje Ellen. Ze was trots op haar nonkel Tommy dat hij haar kwam bekijken. Ze is de ganse week op kamp geweest en mocht dezenamiddag tonen wat ze allemaal geleerd had. Ze wilde heel graag op de foto met Tommy en ze wilde dat ik het op de blog zou zetten. Bij deze heb ik dat dan gedaan.

Groetjes,

Ingrid

9th July 2008

Hello everybody,

Here is another update in English as I doubt that all the foreigners among our friends/readers have the intention to study “Flemish” in the near future : – )))  Never say never – right?!

A lot has happened over the past month. Tommy was operated on his elbow and pinkie and after that they started working on his feet. The doctors have tried to set his left foot by putting it in plaster. This was extremely painful for Tommy as his foot was constantly in cramps. After a few days and loads of painkillers they decided to take the plaster off and to inject botox. Botox has a relaxing effect and this is much more comfortable for Tommy. He can work out again as he should and he has far less painful cramps.  

This afternoon I went to see Tommy with my parents and our children and he was extremely proud that he could walk all by himself, stand up without losing his balance, turn from one direction to the other, … With tears in his eyes he asked us (mainly my parents because they do not see him as often as I do)  whether we could notice the difference. Of cource we did see the difference!!  He had been practising every single evening – all by himself in his room – after rehab. Sitting down on his bed, getting up and trying to find his balance. Sitting down again, getting up and so on. We still have a long way to go but he will get there at the end.

During the week Tommy works out a lot. He starts at nine and his day finishes at four. The weekends are mainly to relax and to catch up with friends and family. Last weekend we had Flore’s birthdayparty (= my twinbrother’s eldest girl who became 5) and Sunday we had a great day with my sister, Petra and Filip at a very nice park where the kids could play and climb and where we even made a boat trip. Next weekend my brother Stijn his little girl Jana will be baptised so there is another nice event to look forward to!

I would like to end this mail by thanking all of you for your support and friendship. So many people have been so nice to us and this really keeps us going eventhough it can be very hard at times. All the nice emails, the nice cards, beautiful flowers, even books I received make my heart smile … and give Tommy the courage to keep on fighting.

Thanks to all of you,

   Vicky, Tommy, Simon & Robyn 

Ps: Vaden, I am very happy that I could reach you via post … Still the best way if you have no email nor phone number. Know that you are always welcome here.

7 juli 2008

Dag iedereen,

Vorige week woensdag heeft Tommy een inspuiting met Botox in zijn teen gekregen omdat hij altijd krampen kreeg. Hierdoor kon hij niet zo goed oefenen met lopen omdat hij regelmatig pijn had. Zijn teen kwam op de meest vervelende momenten in kramp en dan kon Tommy niks meer doen. De  dokters hebben dan geprobeerd of dit met een gips kon verholpen worden, maar achteraf heeft men toch een inspuiting moeten geven omdat de gips ook niet hielp.

Het voorbije weekend voelde Tommy al een verschil in zijn teen. Nu alles meer relaxed is kan hij zijn therapie ook beter volgen. Wij hopen nu dat stappen nog vlotter zal gaan.

Vorige week donderdag heeft hij nog een leuke uitstap naar zee gedaan met onze bomma, nonkel Jef en tante Moniek. Ze zijn hem rond drie uur komen ophalen en zijn dan samen naar Blankenberge gereden. Hij heeft er een heel stuk op de dijk gewandeld en natuurlijk lekker gegeten.

Hij heeft ook zitten pootje baden in zee. ’s Avonds had hij ‘een goei kleurke van de goei lucht.’

Vrijdagavond zijn mama en papa hem gaan ophalen om hem mee naar Diest te brengen. Ze hebben er meer dan  drie uur over gedaan.Het was superdruk op de weg. ’s Avonds is Benjamin hem komen opzoeken. Ook twee collega’s van mama kwamen goedendag zeggen. Mama had een kaasschotel voorzien en iedereen vond het weer gezellig.

Zaterdagnamiddag heeft Tommy weer een leuk verjaardagsfeestje gehad bij zijn familie in Ronse. Zijn nichtje was jarig.

Jullie zien het, Tommy moet wel hard werken door de week, maar in het weekend is er tijd genoeg voor ontspanning.

Groetjes,

Ingrid

2 juli 2008

Dag iedereen,

Na een lange pauze hier weer wat nieuws van Tommy.

Vorige week hebben wij een overleg gehad met het team dat Tommy begeleidt. Zij vertelden ons meer over de therapie die Tommy volgt en over zijn vorderingen. Tot nu toe gaat hij nog steeds vooruit, het enige waar we ons nog zorgen om maken is zijn zicht. Het is voor iedereen erg onduidelijk hoe dit verder zal evolueren. Er zijn momenten dat Tommy heel duidelijk kan beschrijven wat hij ziet, maar op andere momenten kan hij het meest eenvoudige niet benoemen.

Wij proberen ons hierover zoveel mogelijk te informeren bij verschillende personen en instanties, maar tot op heden hebben wij nog geen antwoord op onze vragen.

Twee weekends terug hadden Ann en Benjamin een verrassingsfeestje voor Tommy georganiseerd. Ze hadden enkele vrienden uitgenodigd die hij al lange tijd niet meer gezien had. Het heeft hem zeker deugd gedaan.

Vorig weekend is hij naar het trouwfeest van Cappe geweest, hij heeft het erg naar zijn zin gehad.

Het is ongelooflijk hoe opgewekt Tommy ondanks alles blijft. Zijn positieve ingesteldheid is een bron van kracht voor de familie die dagelijks met hem in de weer is. Nooit zal hij eens klagen of zeggen dat hij het niet meer ziet zitten. Ik ben echt trots op hem. Dat hij zo sterk kan zijn!

De logopediste kijkt dagelijks de blog na met hem. Ze lezen dan samen de berichtjes die jullie schrijven. Het maakt hem steeds weer blij te zien en te lezen dat jullie nog aan hem denken.

Dat was het voor vandaag, ik heb nu vakantie, dus hoop ik wat regelmatiger te kunnen schrijven.

Groetjes,

Ingrid

11 juni 2008

Dear all,

Tommy had an operation last Friday on his arm. Due to a nerve his left arm was still quite spastic and this also caused problems on his pinkey. They repositioned the nerve around his elbow and they “softened” the muscle in his pinkey. The first days after the operation he suffered a lot and was very emotional but he is getting better now.

He is still improving which is good news. He can shower himself, walk by himself for a certain amount of time/distance – see picture and video taken yesterday - right now there is still someone else walking next to him to make sure he does not fall, he can brush his teeth, …  Also his view is getting better according to Tommy. Tonight he told me that he could see some movements on tele as he was watching football.

Simon and Robyn miss their father a lot and Tommy always tells me that he would like to spend more time with them.  He cries every time we leave the hospital. Tomorrow we will pick him up after rehab and have pizza at one of our best friends’ house. Saturday will be a quiet day and Sunday we go to Tommy’s sister’s house to celebrate her and Tommy’s grandmother’s birthday. Hopefully we will be able to cheer him up as he was a bit down this week. Guess he is thinking a lot about his future, Siemens, … 

Pls look at the video of Tommy walking by himself. I promised him I would put it on the blog and he was very happy about this.

Next week he will get a visit from Siemens India and that really made him very happy. More news will follow later … 

Best, Vicky  

8 juni 2008

Hallo familie en vrienden,

Vrijdagavond heeft Tommy een ingreep ondergaan.
Omdat hij een hele tijd spastisch geweest is, is zijn linkerarm heel erg vast te komen zitten. Na onderzoek zag men dat er een zenuw gekneld was in zijn elleboog en dat hij hierdoor een ‘klauwhand’ aan het ontwikkelen was. Hij had al problemen met zijn pink, die stond heel krom.

Nu hebben ze de zenuw die hier voor verantwoordelijk was losgemaakt en  nu hopen wij dat zijn arm snel geneest zodat hij deze ook weer volleg zal kunnen gebruiken.

De operatie is perfect gelopen, hij is wat ziekjes geweest na de narcose, maar vandaag is hij al een wandeling in de tuin van het ziekenhuis gaan maken met Vicky en de kindjes. Hij heeft wel veel pijn, maar dat kan hij heel goed relativeren.

Zo, voor de rest gaat het relatief goed, de revalidatie is keihard, maar we zien nog steeds progressie. Zolang die er is zijn wij zeer hoopvol.

Hij vraagt ook geregeld of er iets op de blog staat, dus met een bericht (al is het maar om hallo te zeggen ) is hij heel blij.
Groetjes,

Ingrid

2 juni 2008

Dear everybody,

This time Tommy asked me to write some things for you all.

He wants to thank everybody who think of him. He says he is doing very well but he needs the support of you all. His rehab is very hard. He is working for six hours a day. Please don’t hesitate to write something on the blog because he likes to reed some news of you.

Last weekend he came home to Diest. On Friday I went to Ghent and I brought him with me home. During our ride to Diest we talked a lot and we were laughing all the time. Tommy likes to hear again and again the story of his periode in Canada and in the ICU in Ghent because he doesn’t remembers anything of this. So he likes it when we tell him about his ‘weird reactions’.

On saturday in the morning, my little daughter, my little son and I made him a nice breakfast. Together with our mother, father and my husband we had a delightful morning. In the afternoon he went back to Ronse for a barbecue with Vicky’s family.

Yesterday It was Vicky’s birthday and Tommy had a wonderful day with his family.

So thats it for now. Tommy hopes you will write him soon.

Ingrid

13 May 2008

Hallo allemaal,

Druk weekend achter de rug …. Hier enkele fotootjes.

Zaterdag: zalig familiefeest in Oudenaarde:

Zondag: papa Tommy met Robyntje en Simmeke:

Maandag: een foto van enkele vrienden van Tommy die gisteren op feestje waren en dus zeker niet mag ontbreken op de site:

Groetjes,

  Vicky & de kindjes

 

12 mei 2008

Het is je verjaardag en dat is een feest! Tel niet de jaren van je leven, maar de vrienden die je zijn gegeven.

Gefeliciteerd met je verjaardag!

I’m fortunate, and I’m glad
I got you for my brother;
Even if I had the chance,
I wouldn’t pick another.

I’m happy you’re in my life;
You’re my winner, come what may.
May your birthday wishes come true
On your very special day.

Ingrid

6 mei 2008

Dag iedereen,

Tommy maakt het uitstekend!

Sinds hij terug in Gent is gaat hij weer goed vooruit. Hier krijgt hij intensieve therapie en die loont. Hij stapt al heel wat stabieler en zijn stem kan hij stukken beter gebruiken. Zijn zicht is nog steeds een vraagteken, alhoewel Tommy soms beweert dat hij duidelijk kan zien. Hij zegt dat dit met momenten is. Vooral als hij uitgerust is, als hij moe is gaat het moeilijker. Binnenkort gaan de dokters een functionele MRI doen om te bekijken hoe die hersenfuncties nu precies werken. Dan krijgen we ook wat meer duidelijkheid over Tommy’s toekomst.

Afgelopen weekend is Tommy weer naar huis gekomen, lekker thuis bij Vicky en de kindjes. Tommy heeft de weekends echt nodig om terug op krachten te komen. Dat is nodig want de therapie vraagt enorm veel van hem. Maar hij is er wel super voor gemotiveerd.

Vorige donderdag heb ik samen met hem voor de eerste keer deze blog overlopen. We zijn om acht uur gestart met lezen (ik moest echt ALLES lezen van hem) en tegen half twaalf waren we klaar. Ik was een beetje bang dat de verpleging wat boos zou zijn, maar eigenlijk waren ze ons goed gezind. Er waren niet zo veel patiënten op de afdeling omdat ze in weekend waren dus stoorden we eigenlijk niemand. Om middernacht heb ik Tommy in zijn bed geholpen nadat hij zelf zijn schoenen, sokken en t-shirt had uitgedaan. Tegen kwart over één was ik thuis. Het was voor mijn stem wel vermoeiend, maar Tommy was zo gelukkig en daar doe je het dan voor.

Tijdens het lezen van de berichten van de blog heeft hij heel veel verteld over de mensen die iets geschreven hadden. Hij wist van iedereen wel iets te zeggen. Dus al die herinneringen zijn er nog.

Hij zegt wel dat hij eigenlijk pas terug bij zijn bewustzijn gekomen is vanaf begin april, in het ziekenhuis van Oudenaarde. Zo vindt hij het spijtig dat hij niet beseft heeft dat er al zoveel mensen bij hem op bezoek zijn geweest (in Gent en de eerste week in Oudenaarde). Hij schrikt ervan dat er al zoveel mensen zijn gekomen en dat hij dit totaal niet meer weet.

Wat hem ook bezighoudt zijn die nare ‘dromen’ die hij de afgelopen weken heeft gehad. De momenten dat hij voor ons verward leek, waren voor hem realiteit en hij kan al deze dingen tot in detail beschrijven. Nu kunnen we er hartelijk om lachen, maar toen wisten we niet goed hoe we erop moesten reageren. Tommy vindt het trouwens leuk om die verhalen terug opnieuw te horen. Hij herinnert zich alles nog. We denken dat dit voor hem een soort verwerkingsproces is. Zo wil hij ook iedere keer weer horen wat er zich in Canada heeft afgespeeld, waar hij was, met wie hij was, wat er gebeurd is, hoe het in het ziekenhuis was,… Allemaal dingen die hij nu probeert op een rijtje te zetten. Een fase die we door moeten.

Maar goed, alles verloopt naar wens. Volgende maandag is hij jarig. Ik stelde hem voor om een GSM nummer bekend te maken voor de mensen zodat ze hem persoonlijk konden bellen, maar dit ziet hij nog niet zo zitten. Hij heeft het moeilijk om de telefoon op te nemen en vindt het leuker als er berichtjes op de blog komen. Dan kan hij ze regelmatig (laten) nalezen. Dus iedereen die hem wil feliciteren kan dit via de blog doen. Ik zorg ervoor dat er maandagochtend een verjaardagsberichtje verschijnt, waar de mensen op kunnen reageren.

Zo, dit was het voor vandaag. Tot gauw,

Ingrid

Update bezoekuren voor UZ-GENT

Dag allemaal,

hierbij nog eens de link voor de bezoekuren, aangepast voor UZ Gent:
http://www.doodle.ch/as5iqadv42sxek3m.

Ik heb hem nu ook bij de links  gezet (homepage, rechtsonderaan) “Kalender Bezoek Tommy”.

Groetjes,

Sofia

 

29 april 2008

Hallo iedereen,

Tommy is sinds maandag terug in het UZ Gent. Hij bevindt zich in gebouw K7 kamer 730. Het gebouw bevindt zich voorbij de slagbomen aan de rechterkant na het kinderdagverblijf.  K7 = revalidatieblok.

Hier zijn de bezoekuren die heel strikt moeten worden nageleefd:

Maandag tem vrijdag 17u tem 21u

Donderdag 15u tem 21u

Zaterdag, zondag en feestdagen  14u tem 21u   

Komende donderdag en vrijdag worden als feestdagen aanzien dus mag Tommy bezoek krijgen vanaf 14u. Elke zondag komt hij naar huis te Leupegem zodat hij die dag bij zijn gezin kan doorbrengen in zijn vertrouwde omgeving.

Iedereen is welkom om Tommy te bezoeken in het UZ. Jullie kunnen steeds gebruik maken van de kalender op de blog zodat het bezoek gespreid kan worden wat voor Tommy ook aangenamer is en minder vermoeiend.

Alvast de groeten en misschien tot in het UZ Gent!  

   Vicky & kids

27 april 2008

BBQ-TIME!!!

Zoals aangekondigd vierden we vandaag de verjaardag van Robyn, Jo en Tommy. Het was een aangename dag die we met de familie buiten doorbrachten.

Niet alleen vandaag heeft Tommy kunnen feesten, gisteren was Robyn echt jarig en is hij ook al naar huis gekomen om dit te vieren. Samen met enkele vrienden was het een fijne namiddag, hij is zelfs gebleven tot negen uur ’s avonds!!!

Maar vandaag was het BBQ TIME.

Als aperitief dronken we een zelfgemaakte porto, Tommy heeft er wel twee gedronken.

Daarna aan tafel voor een lekker stukske vlees met overheerlijke verse groenten en pasta. Terwijl de kindjes zich amuseerden op de trampoline week onze bomma niet van Tommy’s zijde. Ze was wel wat geschrokken toen ze hem na twee maanden voor het eerst zag, maar is gelukkig dat ze bij hem was vandaag en dat ze ziet dat hij het relatief goed doet.

Onze nicht Ilse had vanuit Australië een attentie opgestuurd met een mooie persoonlijke brief. Het raakte Tommy enorm en toen ik vroeg wat ik aan Ilse moest laten weten, zei hij dat hij hier toch eerst nog moest over nadenken. Ik denk dat hij er helemaal van gepakt was, hij liet zijn tranen de vrije loop. Ook onze bomma was blij dat er een berichtje was vanuit Australië.

In de late namiddag mocht de verjaardagstaart natuurlijk niet ontbreken. Tommy heeft er natuurlijk weer van geprofiteerd en hij heeft vier stukjes opgegeten.

Tegen een uur of zes was het buiten weer wat warmer geworden en heeft Tommy zich nog gezellig neergelegd in een luie zetel. We zijn er zeker van dat hij het een fijne dag vond. (En wij natuurlijk ook!)

Morgenvroeg brengt Vicky hem persoonlijk naar het UZ in Gent. Hij kijkt er enorm naar uit. We hopen dat hij daar nieuwe impulsen zal krijgen zodat we weer wat vooruitgang kunnen zien. Aan de motivatie zal het niet liggen! Als we meer nieuws hebben over zijn verblijf in Gent laten we dit via deze weg snel weten.

Groetjes,

Ingrid

24 april 2008

Dear all,

Time flies ….  I can hardly believe that it is already two months ago that Tommy got his cardial arrest. Life is very precious and it is striking that a certain incident – one that you did not even think about in your worst dreams - can put once life upside down.

Again a very nice weekend passed by. Last Saturday we had the pleasure to welcome Andreas, Peter and Rainer – Siemens colleagues from Frankfurt – in Oudenaarde. Tommy was still under medication via an I.V. drip – due to his jaw problem- so in theory we could not leave the hospital for a refreshing drink on one of the nice terraces in Oudenaarde. But as we all know Tommy he insisted that I should ask the nurse to take out the I.V. (it was the last valium bag). Funny enough she agreed so it only took us 15 minutes before we were all enjoying a drink in Oudenaarde City. Tommy asked Andreas loads of questions about Air Canada and other Siemens business he was working on. It even made everybody laugh at a certain point as he kept on asking and asking …  Somehow it seemed that he never stopped working at all. Peter took some nice pictures – here are two of them:

On Sunday Tommy came home. We had our neighbours over for a nice “aperitief” and for lunch I made one of Tommy’s favourite dish which is scampi in lobster sauce (yeap, he knows how to live good). The weather was beautiful so the kids played outside all day. For coffee we had friends over (Sofie & Sven) with their three little ones so it really was a fun day. Tommy’s mom made a delicious brocolli lasagna dish which we had for dinner.

The latest news on Tommy is that he will go back to the UZ Ghent (Ghent hospital) on Monday 28th April. There they will start his intensive rehab therapy. Tommy is very impatient to start this intensive rehab – approx. 7 hours a day. We all know that Tommy wants things to get moving.

Last but not least I would like to thank the whole AZ Oudenaarde staff working on level 2 for the good care and the support they have giving Tommy over the past weeks. He will miss you all and I am sure one day he will surprise all of you by walking in the hallway all by himself.

 Best, Vicky

  

 

24 april 2008

Dag familie, vrienden en al wie deze site trouw bezoekt,

Ik heb voor jullie enkele foto’s van vorig weekend. Toen kreeg Tommy bezoek van drie mensen uit Duitsland. Zijn baas Andreas en nog twee andere mensen van de directie: Peter en Rainer. Het was echt heel fijn om deze mensen te ontmoeten.

Tommy, Vicky en ik zijn samen op de markt een terrasje gaan doen. Tommy heeft een Leffe getrakteerd aan zijn Duitse collega’s en ze vonden het niet slecht. Natuurlijk kon Tommy het niet laten om naar de de stand van zaken bij Siemens te vragen. Hij wilde graag alles weten over de projecten die hij mee opgestart had en die hij mee opvolgt. Andreas verzekerde hem dat alles onder controle is. Het stelde hem gerust.

Vanaf maandag mag hij terug naar Gent gaan. Hij zal daar naar de revalidatie gaan. Wie hem graag daar wil bezoeken, moet er rekening mee houden dat de bezoekuren niet zo ruim zijn als nu. Je kan er pas terecht vanaf 17 uur. Dat komt omdat hij een intensief programma zal volgen. In het weekend en met feestdagen kan je er na de middag al wel terecht.

Hoe het er volgende week precies zal uitzien (met 1 mei) weten we nog niet zeker. Mensen mailen om te vragen of hij daar is op die feestdag zodat ze hem kunnen bezoeken. Als hij maandag overgebracht wordt zullen we het zeker vragen en dan via deze weg laten weten.

Nu zondag komt Tommy weer naar huis want we gaan een fijne barbeque doen ter gelegenheid van de verjaardag van Robyn (is zaterdag jarig en wordt vier) Joke (Tommy’s schoonzus) en voor de verjaardag van Tommy zelf (is eigenlijk op 12 mei jarig). Het belooft een mooie dag te worden en we gaan er met de familie een heerlijk feestje van maken. Zelfs onze bomma (ze is al bijna achtentachtig ) komt meevieren want ze wil Tommy nu eindelijk wel eens zien na die lange tijd.

Na het weekend mag je een reportage verwachten.

15 april 2008

Vorige zondag kwam Tommy weer een dagje naar huis. Ook deze keer verliep dit zonder problemen. Het stappen gaat al wat stabieler, maar hulp is er nog altijd nodig. Enerzijds omdat hij nog niet kan zien waar hij naartoe stapt, anderzijds is hij nog niet sterk genoeg om het alleen te doen.

Buurvrouw Corry had lekker stoofvlees klaar gemaakt en daarna ook nog een lekkere chocomousse als dessert. Na het eten heeft hij zoals gewoonlijk een lekker dutje gedaan in zijn vertrouwde zetel.

In de namiddag zijn Tom en Caroline op bezoek geweest, wij (de vrouwen en de kindjes) zijn naar het schoolfeest van Simon en Robyn geweest zodat het voor Tommy wat rustiger was, het is nog veel te vermoeiend voor hem om de drukte aan te kunnen. Ondertussen heeft hij samen met papa en Tom naar de koers gekeken (eigenlijk is hij weer in slaap gevallen).

Voor Tommy is het een aangename afwisseling om eens lekker thuis te zijn, de therapie vergt veel van hem en daarom heeft hij nood aan voldoende rust. Anders is hij niet fris genoeg voor de therapie van maandag. Vorige week zondag(6 april) was het nogal druk geweest thuis en was hij wat te moe om op maandag zijn therapie te doen. De dokters en verpleegkundigen vragen dan ook om het bezoek aan Tommy te spreiden. Je kan altijd kijken op de link van de bezoekregeling of naar ons bellen of mailen.

Er is ook al een kleine verbetering in Tommy zijn stem, hij kan soms al wat klanken produceren, al kan hij dat niet in volledige zinnen. Ook hier is geduld de boodschap.

We hebben ook weer goed nieuws te melden. Tommy mag vroeger dan verwacht naar de Revalidatie-afdeling in het UZ van Gent. Hij zal maandag (of tenlaatste de volgende maandag)  naar daar overgebracht worden om zijn revalidatie verder te zetten. Meer nieuws hierover volgt!

9 April 2008

Dear all,

Tommy is making good progress so it is a pleasure to write another email on how he is doing. Last weekend he came home for 1 day. We picked Tommy up at the hospital with a special van and drove home around 11am. He refused to sit in his wheelchair all day long and sat in the sofa or a chair like everybody else. Of cource he needed a lot of rest in between and while taking a nap he enjoyed his “old time” favourite spot on the sofa.

We had a delicious spaghetti for lunch, requested by Tommy himself and prepared with lots of love by our wonderful neighbour Corry. Next Sunday she will spoil us with her homemade “Stoofvlees” together with French fries … Tommy will be over the moon!! Unnecessary to mention that there is “beer” in the Stoofvlees sauce! A special “Thank You” for Corry …

In the afternoon there was the famous cycling tour “Tour The Flanders” which Tommy loves to watch and together with some very good friends they all enjoyed a fresh blonde Leffe (= Tommy’s favourite beer) while watching (for Tommy it was more listening) the Tour.   

His eyes have been tested again and there is nothing wrong with his eyes. As mentioned before his vision is coming back once in a while. Yesterday he told me his vision was very well. He could see me clearly from 20 cm distance and could see what I was wearing. His vision comes and goes but it is amazing news for me and the whole family that he is able to see something in this short amount of time. This means that the brain function that generates his vision is not completely “gone” and that is wonderful news as the doctors feared for his eyesight from the start. He noticed that the hallway is yellow, that his uncle Jozef got a haircut, that his kine is a pretty lady, … Good news. When he is back at the Universal Hospital in Ghent they will do a functional MRI and this will tell us much more about the eye/brain situation. Right now we should be patient and be happy whenever he sees things clear.  

I also spoke to the persons who are dealing with Tommy during his rehab and they all are very positive. His leg muscles are getting stronger - yeap, he has to train every single day and is 100% motivated to do all his excercises. His hands are much better as well, still a bit spastic but also there he is trying his very best. He is a very grateful (that is how the Doctors/nurses call him) patient as he really wants to get better and there is a huge visible improvement week after week.

Simon and Robyn were very happy to have their dad at home last weekend. Simon helped us to make chocolate milk for Tommy and carressed Tommy’s shoulder after Tommy walked a little bit around the house (with help from friends who supported him by the arms). It looked like Simon wanted to say: “well done daddy”. It is amazing to see how kids get along with different situations and how they adjust themselves according to the needs and temporary defects of the ones they are close to.

Tommy loves me to read all the cards he received from family and friends and most of the time he cries a lot. Emotions are very important and it is good that he can express himself that way. By hearing what is written on the cards he realizes how many people there are who support and love him. Yesterday he told me that we should divide his salary and hand it out to everybody who is nice to him! I told him that we would need much more money in order to be able to give a few euro’s to each one of them …  He smiled. 

That’s it for now. I wish I could write more often but I lack time to do so. Luckily Ingrid (Tommy his sister) is helping me out here.

Bye for now ….  Vicky             

6 april 2008

Tommy is vandaag de ganse dag thuis geweest. Het heeft hem echt deugd gedaan!

Vicky, papa en ik zijn hem om half elf gaan ophalen in het ziekenhuis en we hebben hem vanavond om half acht terug gebracht.

Vanmiddag heeft hij wel twee borden spaghetti gegeten (met dank aan buurvrouw Corry voor de lekkere saus).

Daarna heeft hij zich in zijn vertrouwde zetel neergelegd om een lekker dutje te doen. Hij heeft dan zelf naar enkele vrienden gebeld om te vragen of ze vanmiddag met hem naar de  Ronde van Vlaanderen wilden komen kijken. Samen hebben ze dan een blonde Leffe gedronken.

Hij heeft ook nog drie stukjes taart gegeten met een lekkere Senseo.

Hij was de ganse tijd de echte Tommy; niet verward maar heel serieus, soms wat weemoedig, maar toch zo oprecht. Er zijn serieuze gesprekkken gevoerd en tussendoor heeft hij, met hulp aan beide armen, enkele toertjes gestapt van de gang naar de keuken en zo terug naar de living. Hij is zelfs een paar keer naar het toilet geweest, hiervoor moet hij toch drie trapjes op, maar met hulp ging dit vlotjes.

’s Avonds heeft hij nog een paar boterhammen met confituur en Chaumes gegeten en toen was hij wel echt heel moe. We hebben hem teruggebracht naar het ziekenhuis, zijn pyama aangedaan en dan wilde hij graag gaan slapen. Hij zei dat hij nu wel heerlijke dromen ging hebben.

Het was voor iedereen een zeer postieve dag, ook de kindjes hebben genoten van hun papa. Simon heeft een heleboel bloempjes geplukt voor Tommy en hij was er toch zo blij mee. Toen hij warme choco vroeg heeft Simon zelfs de melk uit de kelder gehaald om dit klaar te maken.

Tommy’s doel is binnenkort vanaf zaterdag te mogen komen, hij wil graag blijven slapen. Voorlopig blijft het bij 1 dag in het weekend aangezien het toch wel heel vermoeiend is voor Tommy en de Dokters en verzorgend personeel absoluut niet willen dat zijn revalidatie te lijden krijgt door de vermoeiende bezoekjes tijdens het weekend. Volgende zondag staat er alvast stoofvlees met frietjes op het menu …  Het zal hem smaken!!

Groetjes,

Ingrid

Regeling bezoek April

Hallo,

sommige mensen lieten Vick weten dat ze de link naar de kalender voor het bezoek bij Tommy niet meer terugvinden.  Hierbij stuur ik de link nog eens door
http://www.doodle.ch/as5iqadv42sxek3m 

If people want to visit Tommy,  his room number is 262 (dept rehab). For directions to the hospital pls check the website: www.azoudenaarde.be.

Grtjes,

Sofia

 

4 april 2008

Even een kort berichtje om te zeggen dat Tommy zondag niet in het ziekenhuis zal zijn. We gaan hem halen om een dagje met ons thuis door te brengen.

Het was sowieso moeilijk om op bezoek te komen omdat het de Ronde van Vlaanderen is, alle wegen zijn afgesloten.

Na het weekend mag je een berichtje verwachten van zijn eerste bezoekje aan ‘thuis’.

Ingrid

2 april 2008

Dag iedereen,                         

Het gaat heel goed met Tommy, zijn revalidatie is gestart sinds maandag. Ik was de ganse tijd bij hem. Eerst moest hij bij de ergotherapeut (Gerdje) enkele oefeningen doen. Hij moest twee kegels op elkaar plaatsen. Ik vond dat hij het heel goed deed. Hij moest eerst de witte kegel vastnemen, dan deze op de zwarte plaatsen. Met wat hulp lukte dit hem vij goed. Dit is toch weer een teken dat hij begint te zien!

Later heeft de kiné (Julie) zijn ledematen wat gemasseerd en geprikkeld. Achteraf mocht hij nog wat fietsen. Dat ging hem goed af.

Na al die inspanningen was hij wel moe, maar hij vroeg of ik met hem ergens naar toe wilde gaan waar we alleen konden zijn. Hij ligt namelijk op een kamer met drie andere mensen en je hebt dan niet de privacy van een eenpersoonskamer. (Zodra er een kamer vrij is zal hij verhuizen naar een eenpersoonskamer.)

Toen we dan zo alleen zaten heeft hij wel een uur met mij gepraat over zichzelf, over ‘ons’ en over de toekomst. Het was een aangenaam gesprek Ondertussen heeft hij zelf zijn boterhammen opgegeten, dat is ook weer iets dat hij al terug kan.

Gisteren heeft hij dan voor het eerst weer mogen lopen, onder begeleiding weliswaar, maar het ging niet snel genoeg voor hem. Hij zou het liefst van al de ganse tijd gestapt hebben, maar de kiné moest ook nog andere oefening met hem doen. Dat vond hij wel spijtig denk ik. Om het goed te maken mocht hij achteraf nog eens een tijdje stappen. Typisch Tommy, hij zet één stapje en hij kan onmiddellijk de wereld aan. Mooi om hem zo bezig te zien!

Gisterenavond was hij wel heel moe van al die dingen. Hij is het ook niet meer gewoon om iets te doen. Hij moet nu stilaan zijn fysiek weer op peil krijgen. Maar de therapeuten hebben er een goed oog in.

Tot gauw,

Ingrid

28 maart 2008

Dear family and friends,

Here is more news on Tommy … 

Today they moved him from UZ Ghent to the hospital in Oudenaarde. This is good news as they will start rehab on Monday. Tommy is very motivated and wants to start exercising asap. The hospital is only 2 minutes from our home which is nice and much easier for me and our kiddies to go and see Tommy. He gets very emotional whenever our children are involved. Tonight Simon (our 5 year old son) hugged him and he started crying. Tommy held his arms around Simon and told him how much he loved him. Same happened with our daughter Robyn (she will be 4 end of April). When I tried to comfort Tommy after the crying he told me that the hugs felt like a goodbye.   

He knows and realizes that he has his limits right now and for someone like Tommy this really is a hard nut to crack. Things are not moving as fast as he is used to, as he whispers people do not always understand him and that frustrates him, he needs a lot of support and friends around him who cheer him up and tell him to keep on fighting. Whenever he has difficult moments, I remind him of Simon and Robyn …  two little wonderful angels who really need their dad very much!   

Every day when I am in hospital with Tommy I read him the new emails that came in on the blog. He remembers most of the names and smiles a lot while listening. Siemens was Tommy’s whole life - the thought of letting go this part of his life for a certain amount of time is definately very scary for Tommy. Listening to messages from friends within Siemens will somehow help him to set his mind at rest. He knows his recovery will take time, he also knows that he is doing a great job right now and is improving amazingly well.  

His favourite drink has become Sprite … Guess he is fed up with the hospital water. He eats his favourite cookies (Pims) all by himself, he brushes his teeth, … things he could not do 1 week ago. He lost quite some weight which I told him tonight. His answer was “that is good, I need to try and keep it that way”.

Some people ask me how they should deal with Tommy whenever he has illusions. There is no “ideal” way to deal with it. Sometimes it is better to follow him in this “other world” and to try and let him feel safe as much as possible. But whenever he has scary thoughts like having a man in his room who wants to take Simon – then I immediately tell Tommy that he should insist that this man goes away because we do not want him in his room. Sometimes I just honestly tell him that he sees things that are NOT there and he knows this very well. At such times I tell him that this is another illusion – he can see this but we do not see it as is not really there. He believes me most of the time and I always ask him to think about Simon and Robyn whenever bad thoughts cross his mind. He told me today that thinking about the kids really help him a lot getting rid of the nasty images he sometimes gets. Those images are completely normal the Doctor told me – even in Canada they already warned me for this. Again, this will take time. A lot has happened inside Tommy’s body and mind …  But the healing process has started.     

If people want to visit Tommy,  his room number is 262 (dept rehab). For directions to the hospital pls check the website: www.azoudenaarde.be.

So, that’s it for now. Keep the positive thinking alive!

Best, Vicky

27 maart 2008

Dear people,

This time I try to write something in English. It’s not my usual language, but I want to thank all the non-Dutch speaking people who know my brother. It’s amazing to see how many people from all over the world follow the news about Tommy.

Today we want to tell you that Tommy tomorrow will be moved to Oudenaarde for an intensive rehabilitation. Normaly he has to go for rehab in Ghent, but he has to wait for a few weeks because there is no place, so the doctors send him to another hospital so he can already start his therapy. After a few weeks he will be back in Ghent to continue his therapy.

Every day we see that Tommy can do more things, he is doing very well. And we think that his view is coming back also. Sometimes he tells things so we can conclude he can see something. Even the doctors are thinking that. We are so happy with this very good news.

At least I want to thank everyone who support us during this period of time. We experience a lot of support when we read your messages.

Thank you very much for being a friend for my brother and my sister-in-law.

Ingrid Jacquemyn

Dag iedereen,

Ik hoop dat jullie mijn Engels tekstje ook begrepen hebben, maar voor de goede orde: Tommy zal morgen naar Oudenaarde verhuizen zodat hij al met revalidatie kan beginnen. Normaal  was het de bedoeling dat hij deze therapie in Gent zou volgen, maar omdat hij hiervoor nog een aantal weken moet wachten wegens plaatsgebrek, heeft men besloten om hem naar Oudenaarde te brengen zodat hij toch al kan starten. Als er dan plaats vrij is in Gent brengen ze hem terug naar daar.

Als ik wat meer nieuws heb over de bezoekuren in Oudenaarde zal ik dit via deze weg laten weten.

Ingrid

25 maart 2008

Het voorbije Paasweekend was er eentje van hoogtes en laagtes. Tommy had veel heldere momenten, maar hij was ook heel vaak verward en angstig. Er wordt nu geprobeerd om dit met medicijnen onder controle te krijgen.

Op motorisch vlak gaat hij wel sterk vooruit. Hij probeert constant te grijpen met zijn handen en armen en hij trekt zijn benen ook zelfstandig op. Gisteren probeerden we even of hij kon rechtstaan en hij deed spontaan de stapbeweging. Goed hé! Hij is echt klaar om naar de revalidatieafdeling te gaan. Het spijtige is dat hij op een wachtlijst staat.

Wij denken dat deze therapie hem goed zal doen, dan heeft hij tenminste iets om handen. Zo kan hij ook terug een dag en nachtritme aannemen.Voor hem loopt nu alles door elkaar.

Gisterennamiddag zijn we in de cafetaria geweest en hij heeft een trappist gedronken (een paar slokjes want hij neemt medicijnen), dat heeft hem ook deugd gedaan.

Normaal gezien hadden we kunnen regelen dat Tommy op Paaszondag voor enkele uurtjes naar huis mocht komen. Maar we hebben het moeten afgelasten omdat de kindjes ziek waren. We zouden het spijtig vinden dat Tommy ook nog eens de griep krijgt in deze omstandigheden.

Maar uitstel is geen afstel, binnenkort nemen we hem eens een namiddagje mee naar huis. We laten het dan wel via deze weg weten.

20 maart 2008

Dag iedereen,                                

Het was vandaag een heerlijke dag!

Sonja en ik hebben Tommy meegenomen naar de cafetaria. Hij vond het eerst wat eng, zo uit zijn kamer, in die gang met die vreemde geluiden, maar je zag toch dat hij blij was om er even tussenuit te zijn.

Hij vroeg een Sprite om te drinken en hij heeft het blikje alleen in zijn hand gehouden. Toen we daar zo gezellig zaten hebben we wat herinneringen opgehaald van toen we klein waren. Ons nicht Ilse, die in Australië woont, had een waslijst van anekdotes doorgemaild. Ik heb ze met hem besproken en hij heeft er zich goed mee geamuseerd. Vooral het ‘bromfietsverhaal’ van Mike (onze neef) bracht hem erg aan het lachen. Ik bespaar jullie de details van het verhaal om geen mensen in verlegenheid te brengen.

Toen we daar zo eventjes zaten kwam Eveline erbij. Samen zijn we dan naar de kamer terug gegaan omdat haar man Wim daar op ons zat te wachten. Tommy was blij met hun bezoekje.

Toen ze naar huis gingen tegen zeven uur is hij heel rustig in slaap gevallen. Ik hoorde achteraf dat hij een drukke dag heeft gehad. Er is veel bezoek geweest. De buren zijn daar geweest en ook Luc en Ann uit Diest kwamen langs. Spijtig dat hij op dat moment sliep, maar we hebben het hem achteraf verteld en hij was heel blij.

Ik heb weer enkele foto’s genomen. Ik vind dat hij nu een zachtere blik in zijn ogen heeft. Hij was ook niet meer zo angstig en verward. Hij was eigenlijk heel rustig vandaag.                              

                                      

We willen ook nog graag Ellen en Kim bedanken voor de twee ’stressballetjes’ die ze voor hem meegebracht hebben. Op deze manier kan hij zijn handen goed houden en ermee oefenen. Hij was trouwens blij te weten dat ze van jullie kwamen.

Dit weekend is het Pasen en we zouden het fijn vinden als hij zondag eens enkele uurtjes mee naar huis mag komen. Elke keer als we afscheid nemen wordt hij emotioneel en wil hij graag mee naar huis gaan. Ik ben ervan overtuigd dat hij in zijn eigen omgeving goed zal evolueren, maar we zullen dit eerst met de dokters moeten bespreken. Morgen gaat Vicky het even bekijken met de dokter. Hopelijk mag het!

Ingrid

Regeling Bezoek

Dag allemaal,

Tommy ligt nog steeds in het UZ op neurologie, K12 tiende verdieping.

De artsen stimuleren bezoek omdat het goed is dat hij prikkels ontvangt.  

Daarnaast heeft Tommy redelijk wat periodes dat hij angstig en onrustig is.  Teveel bezoek en prikkels op het zelfde moment zijn niet goed denk ik – ik was eens bij hem op het moment dat zijn kamer vol mensen was, stel je voor dat je niets ziet, al onrustig bent en dan hoor je zoveel stemmen…? Moet niet leuk zijn). Anderzijds is de gedachte dat niemand bij hem zou zijn op het moment dat hij angstig is,  ook heel lastig.  

Vandaar het idee om het bezoek wat te spreiden en een overzicht te maken van wanneer wie gaat, dan kunnen Vick, de familie en vrienden de eigen plannen daar ook een stuk op afstemmen.  Voor alle duidelijkheid, het is vnl. voor Vick een geruststellende gedachte te weten dat er iemand bij Tommy is. Ze probeert zoveel mogelijk naar hem toe te gaan maar de zorg om de kindjes en het huishouden, de draad oppikken op haar werk, het geregel van paperassen – een immense klus!, haar keelontstekening te boven komen,  … . We kunnen haar dus helpen en ondersteunen door te laten weten wanneer wij er zijn bij Tommy.

Het enig wat je moet doen is je naam invullen en aankruisen wanneer je plant langs te gaan. De nieuwe planning wordt dan aangepast.  Mocht het  niet duidelijk zijn, geef me dan een seintje.  Vele groeten,  Sofia.vanovermeire@hotmail.com

 Je vindt een planning terug via de link

http://www.doodle.ch/as5iqadv42sxek3m

18 maart 2008

Dear everybody,

Yesterday Tommy had such a great day that I need to write about it. I asked him whether there was something on his mind, whether he wanted to ask me things, whether he had worries, …   His answer was: “I have plenty of questions”. Here are some of them:

1. What am I doing here in this big hospital in Ghent?

2. Will Siemens fire me?

3. I think it is amazing that so many people support us …

4. How are the children? Have they suffered because of what happened?

5. Can you pls tell me the results of the tests? (I think he assumed the MRI)

6. How are you coping with everything?

Of cource I took advantage of the fact that he was so clear in his head (yes, I see myself sometimes as his personal Doctor) so I asked him a few abbreviations such as: FAZ, FT, EU, SBS, ….  Yes, he knew them all within a second!

Whenever people leave messages on my voicemail I keep them for a few days and when I am with him I let him listen to the message. Today Andreas (his boss) left a message and when he listened to it he smiled and said “that is Andreas”.

Today our lovely neighbours Corry and Eddy joined me while visiting Tommy and he truly was very happy that they were there. “Please stay a bit longer”, he asked them and he ended their visit by saying “you really are very nice neighbours”! Perhaps he is already thinking about the huge Summer barbecue and the swimming in their outdoor swimmingpool. Tommy joked a few months ago that they had to organise a non-textile swimmingparty …  Yeah yeah!!!

Bye for now, Vicky & the angels (Sim and Robyn)

16 Maart

Dear all, 

While I was in Canada sitting beside Tommy’s bed I read some Paulo Coelho books (my favourite writer) and in one of them I found this beautiful quote … The only thing that came up in my mind while reading it was that I wanted to print this off and put it on Tommy’s wall once we were back in Belgium. Here we go:

—————————————–  

There are times when we long to be able to help someone whom we love very much, but we can do nothing. Circumstances will not allow us to approach them, or the person is closed off to any gesture of solidarity and support. Then all we are left with is love. At such times, when we can do nothing else, we can still love-without expecting any reward or change or gratitude.If we do this, the energy of love will begin to transform the universe around us. Wherever this energy appears, it always achieves its ends.“Time does not transform man. Will-power does not transform man. Love transforms”.

This was written in PC’s book. Guess for Tommy we should write: “Time will transform Tommy – Will-power will transform Tommy – Love will transform Tommy”.   

—————————————–

Tommy has been surrounded by so much love and support since 21st Feb. He is confused at times but he definately knows and remembers his friends and family. I fully believe that he will recover one day … To what extent nobody knows. We just have to give him time and all the support he needs to make sure Tommy will win his personal battle.  Vicky, Sim and Robyn

16 maart 2008

Dag iedereen,

Dit weekend was het een beetje moeilijk voor Tommy, hij was erg verward en angstig. Er zijn weinig momenten geweest dat hij helder was.

Positief is dat hij heel goed kan eten, we moeten hem hierbij wel helpen, maar het smaakt hem duidelijk.

Vandaag hebben de verpleegsters zijn baxter losgekoppeld zodat hij nu op eigen kracht verder moet herstellen.

Gisteren heeft hij ook opeens een bloedneus gekregen, het duurde even voor het stopte en Tommy was nogal in paniek. De verpleging heeft een wiek in zijn neus gedaan om het bloeden te stoppen. Misschien is hij daarom zo verward geweest erna.

Ik moet wel zeggen dat hij deze namiddag weer rustig was. Son heeft een speciale zetel voor hem meegebracht en deze aan zijn maat aangepast. Hij voelde zich meer relaxed hierin. Ik hoop dat hij morgen wat rustiger wordt als men de wiek uit zijn neus haalt.

Ingrid

14 maart 2008

Dag iedereen,                          

Ik heb gisteren van Tommy enkele leuke foto’s getrokken. Toen ik bij hem toekwam was hij aan het fietsen (zo’n speciaal toestel waarmee hij al  liggend in zijn bed kan fietsen), ik denk dat het hem deugd deed dat hij nog eens een fysieke inspanning kon doen. Hij was er wel moe van.

Toen ik hem vroeg of hij zin had om iets te drinken bestelde hij prompt een cola. Ik ben er dan maar snel ene gaan halen en hij heeft die met smaak opgedronken. Achteraf heeft hij ook nog een chocoladepuddinkje gegeten. Ik ben blij dat hij nu terug vast voedsel kan eten, dat zal hem ook weer sterker maken denk ik.

’s Avonds zijn zijn vrienden uit Diest op bezoek geweest, (de Cappe, Kim en Manu)ze hadden foto’s bij van enkele reizen die ze vroeger samen maakten. Ze hebben herinneringen opgehaald en Tommy heeft er zichtbaar van genoten. Hij kon nog  details vertellen en hij heeft gelachen dat het een lieve lust was. Het was voor ons fijn om hem zo bezig te zien. Na een half uurtje was hij wel heel moe, maar hij wilde toch niet dat zijn vrienden weggingen. Hij hield de Cappe zijn hand stevig vast en liet ze niet meer los.

Hij wilde graag met hen meegaan tot de lift  om ze uit te zwaaien, hopelijk kan dat snel als hij wat sterker is.            

Ik wil nog graag  iedereen bedanken voor de lieve woordjes en schouderklopjes, het zijn die kleine dingen die onze familie en vrienden steunen.

Bedankt allemaal!

Ingrid Jacquemyn

13 maart 2008

Dear all,

In order to avoid frustration among our non-Dutch speaking /reading friends and to show them our respect I hereby give you an update on Tommy’s recovery in English. I am confident that our Dutch speaking friends will not mind.

Tommy is a fighter. Guess all his Siemens colleagues, family and friends know this. He arrived in Belgium with a flight ambulance last Friday 6th March, was on intensive care until Tuesday 11th March and was then removed to the Neuro Dept because he was simply improving a lot. There was no need to keep him in ICU. I have been able to follow his recovery progress from the beginning and I feel confident when I see that he is getting better and stronger day after day. When I tell him about the “TJ Blog” Benedicte & Soof created and all the great reactions we have received so far, he smiles and says that this makes him happy. So yes, he talks (actually it is more whispering) again which is wonderful news. His eyesight is something we will have to be patient with. He can see light he told me yesterday. When I asked him where the window was he indicated with his eyes the right direction. Also this gives me hope that one day he WILL be able to see our children again. Tommy always loved cycling (more the watching on tele than the practising … hmhm) so he follows the Paris-Nice cycling tour by listening to the moderator. Yesterday he remembered that Steegmans won the Tuesday ride.

He can be very detailed at times and then suddenly starts talking about politicians who are in his room. Yesterday he told me that Guy Verhofstad and Bart Somers were there and that he was a very good friend of Bart. He suddenly smiled and when I asked him why he was smiling he said that it was a secret between him and Bart.

Simon and Robyn visited Tommy yesterday for the second time and I felt that this made him very happy. Eventhough he could not see the pictures that they had drawn for him he still said that the pictures were very beautiful. Robyn hugged and kissed him the whole time, Simon (our 5 year old “thinking boy”) needed a bit more time but before going to bed he said that he was happy that his dad was talking again.

Slowly but surely I know that we will get there.  Let’s keep our faith in Tommy and remain positive that he can and will recover soon. In Canada I told him we would have a huge barbecue in Summer with the whole family and all our friends. When I mentioned “Leffe” he just said …. MMMMMM !

In name of Tommy, Simon, Robyn and myself, thank you so much for all the support and sympathy. It is wonderful and gives me so much strenght knowing and feeling that we are surrounded by so many loving people.

Love, Vicky

    

Geen hand maar een knuffel

Dag allemaal,

de ouders van Tommy lieten  weten dat de berichtjes die gepost worden op de site hen heel erg steunen. Sommigen mailen mij, tof idee van die site maar ik weet niet goed wat te schrijven, … gewoon laten weten dat je meeleeft geeft energie om positief te blijven denk ik, dus gewoon doen. Het geeft moed aan Vick, Tommy, hun ouders broers en zussen.  Niet twijfelen dus!

Toen ik gisteren bij Tommy was vroeg ik hem of hij zich op dat moment nog ergens zorgen in maakte … wel ja, eigenlijk wel fluisterde hij. Hij kon de mensen die op bezoek kwam geen hand geven omdat de ene gespalkt is en de andere in een soort platieken omhulsel zit. Ik heb hem toen gezegd dat ik zou vragen aan iedereen die bezoek komt om hem geen hand te geven maar wel een knuffel, omdat hij dat verdient… hij glimlachte opgelucht en zei dat goed was…

Groetjes/Sofia

11 maart 2008

Liefste familie, Beste vrienden,  

Met veel plezier begin ik dit berichtje met een positieve noot … Tommy ligt sinds vandaag op de afdeling neurologie. Hij wordt niet meer geintubeerd via de mond en heeft enkel een sonde in zijn neus die hem voorziet van voeding. Deze middag was ik bij Tommy en hij kon zeggen waar we wonen, hoe de kindjes noemen, waar en voor wie hij werkt, enz …  Al bij al was het vandaag een heel positieve dag.  

Morgen neem ik de kindjes voor een tweede keer mee bij hun papa. Vorige vrijdag zagen ze Tommy voor de eerste keer na drie weken en ze waren beiden erg aangedaan. “Waarom antwoordt papa niet als ik iets vraag”, “waarom is mijn papa ziek”, “wanneer komt mijn papa naar huis”, ….  Vraagjes die ik het afgelopen weekend tientallen keren heb gehoord en beantwoord. Op school worden Simon en Robyn heel goed opgevangen. Daarvoor ben ik de jufs heel erg dankbaar.  

Ik veronderstel dat jullie nog veel vragen hebben over hoe Tommy zijn toestand nu eigenlijk is. Sinds 27 feb is hij zijn zicht kwijt en ik denk dat hij dit heel goed beseft. Indien je praat tegen hem richt hij zijn ogen naar jou maar hij ziet niets. De laatste MRI heeft schade aangetoond in de visionele zone maar zoals alle dokters mij hebben gezegd is niets definitief. Andere delen van de hersenen kunnen bepaalde functies overnemen, er is dus nog steeds hoop dat hij ooit zijn zicht terugkrijgt. Verder hebben ze ook kleine letsels gezien die misschien te maken hebben met zijn spastische neigingen aan de armen, handen en voeten maar ook dit kan op termijn verdwijnen. Nu vrijdag wordt er nog een MRI genomen. Deze middag glimlachte hij naar ons, van zodra ik zei dat ik bij hem was, zei hij: “dag Vipsie, geef mij een kus”. Hij knipoogde ook naar mijn zus Sonia – zijn gevoel voor humor heeft hij dus nog steeds.  

Wij moeten Tommy veel TIJD geven en Tommy zal vooral veel GEDULD moeten hebben. Ik heb van in het begin 100% geloofd dat het goed komt met hem en ik zou willen dat iedereen postitief blijft denken. Tommy is echt een vechter – hij heeft twee prachtige kindjes die hem nodig hebben, een hechte familie die veel om hem geeft en veel vrienden die achter hem staan.  Bedankt voor jullie steun.

Indien jullie Tommy graag bezoeken: hij ligt in het UZ Gent – gebouw K12 – verdiep 10.  

Liefs, Vicky, Simmeke en Robyntje         

Doel van deze site

Beste familie, vrienden, collega’s,

het is nu bijna 3 weken geleden dat we het vreselijke nieuws te horen kregen over Tommy. Tommy was in Canada voor zijn werk waar hij na een astma-aanval, gevolgd door een hartstilstand en reanimatie op intensieve zorgen is terecht gekomen. We kregen flarden onduidelijke informatie over zijn toestand. Eén ding was zeker, er waren complicaties en niet de minste. Vicky is hem naar Canada achternagevlogen en is daar samen met Tommy 14 dagen op intensieve verbleven. Na veel moeite is ze er in geslaagd een hospitaalvliegtuig- en maatschappij te vinden om de repratriëring te verzorgen. Vorige vrijdag is hij naar het UZ Gent overgevlogen. Op dit moment ligt hij nog op de afdeling intensieve zorgen.

Via contacten die ik heb met vrienden en familie hoor ik enorm veel bezorgdheid, behoefte om medeleven te tonen, de vraag naar informatie, naar elk signaal dat het toch een stuk beter gaat… Lieve mensen we staan machteloos tegen het lot maar we kunnen er alles aan doen om Vicky, Tommy, hun ouders, broers, zussen en kindjes te tonen dat wij hen steunen en meeleven met elke stap in de goede richting. Vandaar deze site. We geven zo iedereen de mogelijkheid om mee te leven en de hele familie te steunen. Wie op bezoek geweest is kan ook iets zeggen, schrijven…

Vicky vond het een goed idee om via deze site info te posten over Tommy. Het is moeilijk om iedereen op de hoogte te houden maar op deze manier lukt het wat gestructureerder en efficiënter. Ik hoop dat ze er tussen de ziekenhuisbezoeken en zorg voor de kinderen wat tijd voor vindt.

Tommy, het lukt moeilijk om me op mijn werk te concentreren, mijn gedachten dwalen regelmatig naar jou af. Vicky is bewonderenswaardig sterk, ze kent je beter dan wie ook en zij gelooft in jou, wel wij ook, absoluut.
Veel liefs,
Sofia

 Bene hartelijk dank voor de technische support van deze site!!

Deze blog werd opgericht voor Tommy Jacquemyn

Welkom op deze blog. Deze blog is opgezet voor Tommy Jacquemyn. Tommy kreeg een hartstilstand na een astma-aanval in Canada. Nu is hij terug in België, hij verblijft in het UZ Gent en is herstellende van deze hartstilstand. Vicky zal hier regelmatig berichtjes posten over de toestand van Tommy. U kunt haar bijstaan door hier te reageren. Wij wensen Vicky en Tommy heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.

Benedikte Vanderweeën en Tim Bertens (website beheerders)